حجتالاسلام والمسلمین محمد عشایری منفرد استاد حوزه علمیه قم، در یادداشتی مطرح کرد؛
خدعهگری در پوشش موعظه برای تخذیل مجاهدان/مصداق بارز «تخذیل: تلاش برای جلوگیری از پیوستن مجاهدان به جهاد» است
آنچه در کوفه رخ میداد، خدعه نبود، بلکه «تخادع» بود. ظاهرا منظور از تخادع، «یکنوع خدعهگری همافزا و دستهجمعی» است که در آن، شنونده با تأیید و پذیرش خدعهای که در قالب موعظه میشنید، خدعهگر را بر سر ذوق میآورد و از او تشکر میکرد و اصلا شاید گاه شنونده نیز در قالب موعظهای دیگر، خدعهی دیگری برضد اردوگاه علی ع، ساز میکرد و تحویل خدعهگر اول میداد.
۱۴۰۵/۰۱/۲۹
حجتالاسلام والمسلمین سید سجاد ایزدهی استاد درس خارج حوزه علمیه قم در یادداشتی مطرح کرد؛
تحول فقه سیاسی در اندیشه رهبر شهید امام خامنهای / ضرورت آگاهی فقیه از اوضاع اجتماعی
حجتالاسلام والمسلمین ایزدهی: شهید امام خامنهای (ره) ضمن تأکید بر لزوم وجود شرایطی غیر از شرایطی که فقیهان در عصر گذشته داشتند، ملاک تمایز فقه و اجتهاد در زمان حاضر را در نوع نگاه متفاوت به کتاب و سنت میداند، بهگونهای که اگر این نگاه و نگرش جدید وجود نداشتهباشد، از اساس استنباطی متناسب با زمان حاضر نیز منتفی خواهد بود.
۱۴۰۵/۰۱/۲۹
حجتالاسلام والمسلمین امیر مهاجر میلانی، عضو هیأت علمی و مدیر گروه فقه و حقوق پژوهشکده زن و خانواده، در گفتگویی اختصاصی با پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح مطرح کرد؛
اثر عینی جنگ رمضان بر روشنفکران متعهد / چرخش گریزناپذیر نظام علمی ما بر مدار بومیاندیشی
حجتالاسلام والمسلمین مهاجر میلانی: رویدادهای اخیر جهانی، ماهیت غرب را در بیپردهترین صورت خود در برابر دیدگان جریان روشنفکری به نمایش گذاشت. دیدیم فردی که چگونه غرب و سازمان ملل متحد و نظام حقوق بینالملل بشردوستانه آگاهانه و عامدانه چشم بر این توحش صهیونیستی فرو بستند و چگونه این انفعال به جنگ دوازدهروزه و جنگ چهل روزه رمضان انجامید.
۱۴۰۵/۰۱/۲۹
حسن محسنی، استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، در یادداشتی مطرح کرد؛
آیا تهدید تمدن ایران، برای همیشه مفهوم «تجزیه» را مدفون کرد؟
تهدید تمدن ایران که همه ما را در یک موقعیت قرار داد و تهدید شبکه برق کشور که توانست به ما بفهماند کشور همچون شهر و روستا و خانه تک تک ایرانیان است، به ما نشان داد که چگونه تمدن ایران ساختة مردم آن است و نه دیگری.
۱۴۰۵/۰۱/۲۹
دکتر سمیه حاجیاسماعیلی، عضو هیئتعلمی پژوهشکده زن و خانواده، در یادداشتی مطرح کرد؛
انسجام اجتماعی و همهدفی خانوادگی / سازوکاری برای مهار آسیبهای اجتماعی زنان و خانواده در شرایط بحران
انسجام اجتماعی در شرایط بحران نه تنها یک پدیده اخلاقی یا ارزشی، بلکه یک سازوکار اجتماعی مؤثر برای مهار آسیبهای خانواده است. همهدفی خانوادگی، افزایش کنش مشترک، تقویت شبکههای حمایتی و ارتقای نظارت اجتماعی غیررسمی، مجموعهای ازفرایندهایی هستند که در بستر انسجام اجتماعی فعال میشوند و میتوانند از گسترش بسیاری از آسیبهای اجتماعی در حوزه زنان و خانواده جلوگیری کنند. در چنین شرایطی، خانواده از یک واحد آسیبپذیر به یک هسته مقاوم اجتماعی تبدیل میشود؛ هستهای که توانایی بیشتری برای مدیریت فشارهای بحران و حفظ پایداری اجتماعی خواهد داشت.
۱۴۰۵/۰۱/۲۹
حجتالاسلام والمسلمین سید سجاد ایزدهی استاد درس خارج حوزه علمیه قم، در گفتگویی اختصاصی با پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح مطرح کرد؛
تهاجم دشمن علیه جبهه یکپارچه مقاومت (ایران، لبنان، عراق و یمن) است نه علیه ایران/ توقف جنگ باید در کل جبهه مقاومت باشد
حجتالاسلام والمسلمین ایزدهی: مسئله اصلی، تقابل میان محور مقاومت و مخالفان آن است؛ محوری که پاسخ آن به تهدیدها ماهیتی یکپارچه دارد. آسیب دیدن بخشی از محور مقاومت به منزله آسیب دیدن کل محور تلقی میشود.
۱۴۰۵/۰۱/۲۷
دکتر میثم مهدیار، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، در یادداشتی مطرح کرد؛
سازندگی پساجنگ به کمک «مسجد» به عنوان هسته تولید و کارآفرینی
در اقتصاد نهادگرایانه از نوع اقتصاد اجتماعی تعهد و انگیزه اجتماعیِ کار و تلاش و تولید و مشارکت نهادمند در اولویت بالاتری از سرمایه و زیرساخت قرار دارد و اینک با مقاومت و پیروزی ایران در جنگ رمضان همت، حمیت و انرژی اجتماعی آزادشدهای که در قالب تجمعات شبانه خیابانی و فعالیتهای مشارکتی ابتکاری و داوطلبانه با محوریت مساجد و محلات سامان یافتهبود میتواند زمینه شکل دهی به یک «اقتصاد جامعه محور» به جای سیاستهای اقتصادی ضد اجتماعی بازارگرایانه را فراهم کند.
۱۴۰۵/۰۱/۲۷
حضرت آیتالله سید ابوالحسن مهدوی، استاد درس خارج حوزه علمیه اصفهان در گفتگویی اختصاصی با پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح مطرح کرد؛
مفهوم اقتدار در اسلام ناب برای دفع فساد و پیشگیری از درگیری
آیتالله مهدوی: اگر آیۀ شریفۀ قرآن دستور به تقویت قدرت و اقتدار و تهیۀ انواع سلاحها و ابزارهای جنگی میدهد، دلیل آن را ترساندن دشمنان خدای قهار و دشمنان مسلمانان (و حتی دشمنانی که در ظاهر معلوم نیستند اما خدای متعال آنها را میشناسد) ذکر میکند تا جنگی اتفاق نیفتد؛ نه آنکه مسلمانان شروعکنندۀ جنگ و آغازگر توسعۀ قلمرو جغرافیایی خود باشند: «وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ يَعْلَمُهُمْ» (انفال/ 60).
۱۴۰۵/۰۱/۲۷





















