نسبت فقه و علوم انسانی را نمی‌توان صرفاً بر اساس جدایی دو قلمرو تعریف کرد. این دو دانش در بخشی از موضوعات، به‌ویژه در حوزه رفتار انسان و مسائل اجتماعی، با یکدیگر تلاقی دارند.
مسئله مهم این است که ما چگونه ارزش‌ها را به کودکان منتقل کنیم و کاری کنیم که علم‌آموزی برای آنها ارزش باشد و اخلاق، صداقت، عدالت و هویت ایرانی ـ اسلامی نیز برایشان ارزش پیدا کند. امروز در حوزه علم و فناوری رشد خوبی داشته‌ایم، اما اگر این بچه‌های ما نگاه مثبتی به علم و فناوری نداشته باشند، این مسیر با دشواری مواجه خواهد شد. بنابراین همه ما در حوزه تعلیم و تربیت کودک مسئولیت سنگینی بر عهده داریم.
یکی از نیازهای مهم جامعه ایران، شکل‌گیری یک حوزه مطالعاتی جدی درباره فساد اقتصادی و اجتماعی است؛ حوزه‌ای که بتواند هم ابعاد و اندازه فساد را بهتر بشناسد و هم توضیح دهد که فساد چگونه شکل می‌گیرد، چرا در برخی شرایط گسترش پیدا می‌کند و چه راه‌هایی برای پیشگیری و کاهش آن وجود دارد. بدون چنین شناختی، مبارزه با فساد بیشتر به واکنش به پرونده‌های کشف‌شده محدود خواهد شد، در حالی که مسئله اصلی، شناخت زمینه‌هایی است که فساد را تولید و بازتولید می‌کنند.
کارکرد هنر در شرایط بحرانی، مقوله‌ای چندبعدی و توصیف‌ناپذیر است که در تمامی شاخه‌ها و ارکان آن نمود می‌یابد، هنرهای تجسمی با تکیه بر نشانه‌شناسی، نمادپردازی و خلق تصاویر ماندگار، قادرند عمیق‌ترین مفاهیم انسانی برخاسته از دل بحران را در کسری از ثانیه به مخاطب منتقل کرده و در حافظه تاریخی ملت‌ها حک کنند. هنرهای نمایشی و سینمایی، به واسطه خلق ساختارهای دراماتیک و برانگیختن حسِ هم‌ذات‌پنداری، فاصله میان مخاطب و بحران را از میان برمی‌دارند و رنج انسان مظلوم یا حقیقت یک واقعه را به تجربه‌ای زیسته برای بیننده تبدیل می‌کنند.
با بررسی تطبیقی پنج مقاله منتشر شده در چند ماهه اخیر (رابرت پیپ، ایندیا تودی، دانیل بایمن، یورونیوز و ولی نصر) نشان می‌دهد که در ادبیات استراتژیک سال ۲۰۲۶، یک «چرخش پارادایمی» در تعریف و شناسایی قدرت جمهوری اسلامی ایران رخ داده است. غرب و رسانه‌های بین‌المللی دیگر ایران را صرفاً یک «قدرت تجدیدنظرطلب منطقه‌ای» نمی‌خوانند؛ بلکه به‌صراحت از آن با تعابیری چون «قدرت برتر » ،«چهارمین ابرقدرت» یاد می‌کنند.
وقتی ما از عدالت سخن می‌گوییم حوزه‌های مختلفی می‌تواند مورد توجه باشد؛ عدالت فردی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی و … ولی مهم این است که بدانیم سنگینی کفه کار باید به سمت کدام بعد برود. حاکمیت قانون، تامین فرصت‌های برابر و توزیع عادلانه امکانات و توزیع مناصب و منابع بر اساس استحقاق و شایستگی و شفافیت و پاسخگویی باید در عدالت خود را نشان دهد.
اگر بخواهم در یک جمله عرض کنم یک فرهنگی حدود سه قرن در کشور ما جا افتاده که آغازش از سه قرن پیش شروع شده و به‌تدریج تا زمان پیروزی انقلاب به اوج خودش رسیده بود و آن اینکه اکثریت فرهیختگان ما باور کرده بودند برای پیشرفت و توسعه، راهی جز تبعیت کامل از فرهنگ غربی و روش‌های غربی وجود ندارد.
آمریکا نه در برابر دولت عراق، به‌ویژه دولت و نخست‌وزیر فعلی این کشور، و حتی نه در برابر ارتش کنونی عراق، بلکه در برابر مقاومت حشدالشعبی این خفت را تجربه کرد. آمریکایی‌ها در برابر جبهه مقاومت عراق شکست خوردند و مجبور شدند و ناچارند منطقه را تخلیه کنند.
حجت‌الاسلام والمسلمین صفدری با بررسی ابعاد و پیامدهای جنگ اخیر، گفت: این جنگ نشان داد تقابل جمهوری اسلامی با آمریکا و رژیم صهیونیستی صرفاً یک اختلاف حقوقی یا سیاسی نیست، بلکه تقابلی وجودی است. انسجام اجتماعی، ظرفیت‌های دفاعی و امنیتی، توان بازسازی زیرساخت‌ها و ثبات ساختار سیاسی جمهوری اسلامی از مهمترین واقعیت‌هایی است که در جریان این جنگ آشکار شد.
البته از نظر شخصی اینجانب، کنیزان طبق آیات قرآن، سنت پیامبر و سیره خلیفه اول، باحجاب بوده اند و حجاب بر آنها واجب بوده است. نخستین کسی که بدعت بی‌حجابی کنیزان را پدید آورد، خلیفه دوم بود واین کار را کرد تا بتواند، فاصله طبقاتی در جامعه را (که پیامبر از بین برده بود) بازسازی کرده و پروژه خودش را (که بازگرداندن یا نزدیک‌سازی اسلام نبوی به ارزشهای جاهلیت یعنی همان «انقلبتم علی اعقابکم« بود) تسریع و تسهیل بکند.
پیش از جنگ، بسیاری از تحلیل‌ها مؤلفه‌های قدرت ایران را در مقاومت، برنامه هسته‌ای و توان موشکی خلاصه می‌کردند و تصور می‌شد با حذف این مؤلفه‌ها، چیزی از ایران باقی نخواهد ماند. آنچه کمتر دیده می‌شد، ایمان مردم و حجم اراده آنان بود. این جنگ نشان داد که اراده می‌تواند بر الگوریتم محاسبات قدرت غلبه کند.
اساس حوزه علمیه، علم است و علم، بافت حقیقی، پایه حقیقی و هویت حقیقی حوزه را تشکیل می‌دهد؛ بنابراین حوزه، مجموعه‌ای علم‌محور است و علم‌محور بودن نیز لوازمی دارد. یکی از مهمترین این لوازم، پرسش‌زایی و پرسش‌آفرینی است؛ یعنی در یک مجموعه علمی باید با پرسش و مسئله، با روی باز مواجه شد.
تا جایی که اطلاع دارم، تاکنون نه شورای عالی امنیت ملی، نه سپاه و نه وزارت اطلاعات مصوبه‌ای برای پیگیری مسئله خون‌خواهی امام شهید تصویب نکرده‌اند و اگر اقداماتی نیز صورت گرفته باشد، بیشتر جنبه موردی و فردی داشته و قابل تعمیم و تکثیر نبوده است.
«اعداد قوه» را نمی‌توان صرفاً افزایش امکانات دانست؛ بلکه باید آن را یک راهبرد هدفمند دید که بتواند در برابر دشمنان آشکار و ناشناخته، قدرت بازدارندگی ایجاد کند.
>
>
>
>
>