چند سالی است برنامه‌ای را با عنوان بزرگداشت پیشکسوتان حوزه تهران در دستور کار داریم که هدف آن، معرفی الگوهایی برای نسل جدید، به‌ویژه طلاب جوان است؛ هرچند شخصیت آیت‌الله مهدوی کنی فراتر از آن است که تنها برای طلاب و طلبه‌ها الگو باشد. ایشان می‌تواند برای دیگر طبقات اجتماعی، مسئولان، شخصیت‌های سیاسی، جناح‌های سیاسی و دانشگاهیان نیز الگو باشد.
در مجموع، می‌توان ایتا را بستری با حضور پررنگ محتوای سیاسی–هویتی، بله و روبیکا را سکوهایی با ترکیب متنوع‌تر محتوای خبری، اقتصادی و اجتماعی، ویراستی را بستری با تأکید بر موضع‌گیری‌های سیاسی و گفتمانی و سروش‌پلاس را سکویی با ترکیبی از کارکردهای خبری، اجتماعی و توزیع محتوای رسمی توصیف کرد.
مهمترین موضوع عنوان جنگ تمدنی است. سخنرانی مارکو روبیو بیش از هر چیز به ما نشان می‌دهد که این جنگ، جنگ تمدنی است. ارجاع روبیو به یونان باستان و ایران باستان نشان می‌دهد که تقابل، تقابل کوتاه‌مدت و امروزی نیست؛ تقابلی دیرینه است. روبیو تلاش کرد با احضار تاریخ تمدن غرب و آن تقابل‌ها و دوگانگی‌های تاریخی در وضع معاصر، دعوتی فراهم کند برای اروپا تا وارد این جنگ شود.
خطای شخصیِ فاقد ارتباط مؤثر با وظیفۀ عمومی، اصولاً نباید بدون دلیل مستقل به ضمانت اجرای اداری منتهی شود. خطای اجرایی و قابل جبران، در صورت نبود تقصیر مؤثر، می‌تواند با تذکر، اصلاح فرایند و اقدامات پیشگیرانه پاسخ داده شود. خطای راهبردیِ قابل اصلاح، نظارت و پاسخ‌گویی شدیدتری را اقتضا می‌کند، اما به‌خودی‌خود الزاماً موجب عزل نیست.
یکی از پرسش‌های مهم در مطالعه حوادث پس از رحلت پیامبر(ص) این است که چرا موضع‌گیری شخصیت برجسته‌ای چون حضرت زهرا(س) نتوانست مسیر تحولات را به‌گونه‌ای که ایشان انتظار داشت، تغییر دهد. پاسخ به این پرسش، به بررسی عوامل متعدد تاریخی، اجتماعی و سیاسی نیاز دارد و نمی‌توان آن را تنها به یک علت فروکاست.
هوش مصنوعی ابزاری قدرتمند برای تحلیل است، اما کارآمدی آن به منابعی بستگی دارد که در اختیار دارد. هوش مصنوعی می‌خواهد از طریق شبکه‌های اجتماعی و ارتباطات مجازی، داده‌هایی را جمع‌آوری و واکاوی کند. پرسش این است که این داده‌ها تا چه اندازه قابلیت تعمیم دارند و تا چه حد می‌توانند مبنای تحلیل‌های کیفی قرار گیرند.
ما درباره تربیت همه کارکنان دولت، آموزش عمومی مدیریت یا صرفاً پرورش سیاستمداران سخن نمی‌گوییم. موضوع، آماده‌سازی کسانی است که در مسیر حرفه‌ای و عمومی خود ممکن است به موقعیت‌هایی برسند که تصمیم‌هایشان بر منابع، قواعد، اولویت‌ها، انتصاب‌ها و منافع جمعی اثر تعیین‌کننده بگذارد.
آنچه امروز در پیام‌های رهبر معظم انقلاب درباره زن، از جمله تعبیر «سبقت گرفتن» زنان، دیده می‌شود، می‌تواند به‌عنوان مرحله‌ای از به فعلیت رسیدن همان مسیری فهم شود که طی دهه‌های گذشته برای تربیت و نقش‌آفرینی زن انقلاب اسلامی طی شده است؛ زنی که دیگر صرفاً موضوع یک بحث نظری نیست، بلکه الگوی خود را در میدان عمل نشان می‌دهد.
من با قاطعیت عرض می‌کنم که در جمهوری اسلامی ایران، به‌معنای دقیق کلمه، با گرانی به‌عنوان یک پدیده طبیعی بازار مواجه نیستیم؛ بلکه با گران‌سازی مواجه هستیم. عامل این گران‌سازی نیز وادادگی ارزی، خلق پول مخرب و انحصاراتی است که در پیوند با رباخواری، خلق پول مخرب و وادادگی ارزی شکل گرفته‌اند.
مفهوم امنیت در قرآن کریم و روایات اهل بیت(علیهم السلام)، مفهومی چندلایه، ارزشی و فرایندی است و در حالیکه امنیت از یک سو در برابر خوف، حزن، ظلم، فساد و تهدید قرار دارد، از سوی دیگر با ایمان، سکینه، اطمینان، سلام، عدالت و حیات مطلوب پیوند می یابد.
در نظریه «خطابات قانونیه»، خطاب‌های شریعت در مقام جعل قانون، بر «طبایع» و «عناوین کلی» بار شده‌اند و به تعداد افراد تکثر نمی‌یابند. این چرخش فنی در دانش اصول، پیامدهای هستی‌شناسانه عمیقی در ساحت حکمرانی دارد؛ زیرا جامعه دیگر مجموعه‌ای از آحاد اتمیزه و بی‌ارتباط نیست، بلکه به مثابه یک «شخصیت حقوقی واحد و یکپارچه» در پیشگاه قانون الهی تعریف می‌شود. این مبنا، امکان تحلیل «تکلیف عمومی» و «مسئولیت اجتماعی» را در تراز نظام‌سازی فراهم می‌آورد.
اگر غرب‌شناسی درست نداشته باشیم اسلام‌شناسی و ایران‌شناسی درستی هم نداریم. روشنفکری به تعبیر بنده سفارتی ما را فریب داده است؛ ما باید غرب را به معنای تاریخی و جغرافیایی مورد تحقیق قرار دهیم اما عمدتا آن را براساس تاریخ بدون جغرافیا تحلیل کرده‌ایم و تاریخ بدون جغرافیا تبدیل به اسطوره می‌شود.
ما تلاش می‌کنیم فقه را بر ساختار موجود منطبق کنیم، در حالی که ساختار قضایی موجود نیز بر اساس مبانی دیگری شکل گرفته است. بسیاری از قواعد و ساختارهای قضایی امروز، ریشه در نظام‌های حقوقی غربی دارند. بنابراین مسئله این نیست که فقط احکام فقهی را در ساختار موجود قرار دهیم؛ بلکه باید در ساختارها نیز تجدیدنظر کنیم.
آیا هجاء شخص کافر به دروغ و نسبت دادن نقایصی که ارتکاب آنها ثابت نشده است شرعاً جایز است؟ به دو شرط دروغ بستن به کافر جایز است.
>
>
>
>
>