جامعۀ ایران بیش از هر چیز نیازمند روایتی واقع‌بینانه است؛ روایتی که هم بر حفظ استقلال، کرامت و قدرت ملی تأکید کند و هم رنج معیشتی و حق مردم برای برخورداری از ثبات و امنیت را جدی بگیرد. در این چارچوب، نه جنگ تقدیس می‌شود و نه توافق؛ بلکه هر دو در نسبت با منافع ملی، حفظ انسجام اجتماعی و آیندۀ ایران سنجیده می‌شوند.
دیدگاه هسته‌ای امام شهید آیت الله العظمی خامنه ای از حیث ماهیت‌شناسی فقهی، یک «فتوای شرعی اولیه» در حوزه «فتاوای ناظر به موضوعات حکومت» (فقه الحکومه) است که به شیوه اصیل فقه جواهری از دستگاه اجتهاد و ادله اربعه استنباط شده و واجد ارکان سه‌گانه فتوا یعنی «شکل‌گیری در سازوکار اجتهاد»، «اعلام صریح و علنی» و «لازم‌الاتباع بودن و عمل ارکان نظام و جامعه به آن» می‌باشد.
دانشکده علوم اسلامی دانشگاه بابل عراق اعلام کرد: نخستین کنفرانس علمی بین‌المللی خود را با موضوع میراث و اندیشه شهید سید محمدباقر صدر (قدس سره) و با شعار «میراث شهید محمدباقر صدر، سرچشمه‌ای معرفتی که نو می‌شود»، روز سه‌شنبه ۶ آوریل ۲۰۲۷ (۱۷ فروردین ۱۴۰۶ هـ.ش) برگزار می‌کند و برای پژوهش‌های برتر جوایز ارزشمندی در نظر گرفته است.
مقصود از سلاح کشتار کور، سلاحی است که میان بی‌گناه و گناهکار یا میان افراد محارب و غیرمحارب تمایز نمی‌گذارد و بدون امکان تشخیص و تعیین دقیق هدف، افراد مختلف را در معرض کشتار و آسیب قرار می‌دهد. بر این اساس، می‌توان قاعده موردنظر را با عنوان «منع، حرمت یا مرجوحیت استفاده از سلاح‌های کشتار کور» مطرح کرد.
در مورد خلق پولی که بانک‌های خصوصی انجام می‌دهند این سؤال جدی پیش می‌آید که پول یک مقوله‌ی حاکمیتی است یا خصوصی؟ اگر خصوصی باشد علی‌القاعده هر کسی که قدرت و ابزارش را داشت باید بتواند پول منتشر کند و کسی نمی‌تواند مانعش شود مگر با عناوین ثانوی و برای مدت موقت به‌خاطر جلوگیری از ضررهایش.
هیأت‌های عزاداری را می‌توان بومی‌ترین، فراگیرترین و ملی‌ترین ساخت اجتماعی در ایران قلمداد کرد. فرم و محتوای هیأت‌های عزاداری، چکیده تاریخ فرهنگی و اجتماعیِ چندهزار ساله ایرانی است و هیأت یکی از مهمترین نهادهای اجتماعی تحول‌ساز در چند سده اخیر در ایران (ازجمله دارای نقش مؤثری در پیروزی انقلاب اسلامی و از مهمترین نهادهای تأمین نیرو در جنگ هشت‌ساله) بوده است.
در سی‌ام بهمن‌ماه سال ۱۳۸۸، فتوای تاریخی رهبر شهید انقلاب درباره حرمت تولید، انباشت و به‌کارگیری سلاح‌های کشتار جمعی مطرح شد. در پی آن نیز، در پیامی که به نخستین کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح هسته‌ای و عدم اشاعه در فروردین‌ماه سال ۱۳۸۹ صادر شد، این موضع مورد تأکید قرار گرفت. (مراجعه شود به کتاب فقه هسته‌ای از انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی)
یکی از فرازهای مهم این دیدار، معرفی حمایت ملی از نیروهای مسلح به‌عنوان یکی از ارکان بازدارندگی است. این تأکید نشان می‌دهد که دفاع از کشور فقط مأموریت سازمان‌های نظامی نیست؛ بلکه به میزان اعتماد عمومی، همبستگی اجتماعی، مشارکت مردم و احساس مسئولیت مشترک در قبال امنیت ملی وابسته است.
جامعه نباید در نقطۀ صفر بماند و خاموش و نظاره‌گر باشد، بلکه باید در معادلات جنگی ترکیبی، «نقش پیشران» ایفا کند. پویش جان‌فدا، یک فن‌آوری اجتماعی در موقعیّت جنگی است این سرمایۀ غیررسمی و نهفته را فعلیّت می‌بخشد و اقتدار می‌آفریند.
پیش از ورود به فروعات فقهِ نظام مانند فقه اجتماع و فقه خانواده، باید برای نظام فقه فکری اساسی کرد. مباحثی چون مقاصد الشریعه نیز در واقع شاخه‌ای از همان ساحت اغراض هستند؛ اما این تمام ماجرا نیست، بلکه در طرف دیگر، گستره وسیع قِیَم و حامل‌های ارزش قرار دارد که نظام‌مندی فقه بدون آن کامل نخواهد بود.
میدان تقابل امروز تنها به عرصه نظامی محدود نیست، بلکه روایت‌ها و افکار عمومی نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. از این رو، تحریف واقعیت‌ها، بمباران اطلاعاتی و بزرگ‌نمایی اختلافات، از جمله ابزارهایی است که برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی به کار گرفته می‌شود.
علوم انسانی و اجتماعی نیز مانند سایر حوزه‌های دانش می‌توانند به تولید فناوری منجر شوند. رشته‌هایی مانند جامعه‌شناسی، علوم سیاسی، جمعیت‌شناسی، ارتباطات، مطالعات فرهنگی و خانواده ظرفیت تولید فناوری‌هایی را دارند که با فرایندی مشخص به محصول یا خروجی معینی برسند. توجه به این ظرفیت، از الزامات تبدیل علوم انسانی به دانشی کارآمد است.
در فقه امامیه، تعریف محارب و تعیین قیود دخیل در تحقق عنوان محاربه، از مسائل اختلافی است. هرچند در برخی از عناصر این عنوان، مانند اخافه و ایجاد هراس در مردم، اتفاق نظر میان فقها وجود دارد، دربارۀ لزوم قیودی همچون تجرید سلاح، تشهیر سلاح، حمل سلاح، اهل ریبه بودن و تحقق خوف بالفعل، اختلاف‌نظر دیده می‌شود. ازاین‌رو، برای شناخت دقیق موضوع محاربه، باید میان قدر متیقن از اقوال فقهی و قیود مورد اختلاف تفکیک کرد.
مهمترین کار، تحلیل منابع است؛ کاری که اگرچه زمان‌بر است، اما پایه‌ای استوار می‌سازد. اگر فقه مانند یک لیوان است منابع فقه مانند اقیانونس هستند. نباید به کتاب و سنت صرفاً به‌صورت یک اقتباس ساده نگریست، بلکه باید به پیشینه و پشتوانه‌های آن با تحلیلی دقیق پرداخت. من این فرآیند را در سه مرحله تعریف می‌کنم
>
>
>
>
>