جامعه نباید در نقطۀ صفر بماند و خاموش و نظاره‌گر باشد، بلکه باید در معادلات جنگی ترکیبی، «نقش پیشران» ایفا کند. پویش جان‌فدا، یک فن‌آوری اجتماعی در موقعیّت جنگی است این سرمایۀ غیررسمی و نهفته را فعلیّت می‌بخشد و اقتدار می‌آفریند.
در جمهوری آذربایجان، این حساسیت ابعادی مضاعف پیدا می‌کند. کشوری که اکثریت مطلق جمعیت آن را شیعیان تشکیل می‌دهند، با یک تناقض هویتی مواجه است زیرا حاکمیت نگرانی دارد که پذیرش مناسک و سبک زندگی مذهبی در ساحت عمومی، در عمل موازنه‌ی فرهنگی را به سود سنت‌گرایان تغییر دهد. مهم‌تر از آن، اگر کمی فراتر بنگریم، حجاب در دستگاه محاسباتی امنیتی دولت باکو چه‌بسا پرچم نفوذ نرم و پایگاه ایدئولوژیک همسایه‌ی شیعه‌ی جنوبی تلقی شود.
در منظومه فکری شیعه، شریعت اسلامی همه ساحت‌های زندگی انسان را دربرمی‌گیرد و نمی‌توان حوزه‌ای از زندگی فردی و اجتماعی را خارج از قلمرو توجه و احکام دین دانست. بر اساس روایت «مَا مِنْ شَیْءٍ إِلَّا وَفِیهِ کِتَابٌ أَوْ سُنَّهٌ»، هر آنچه عنوان «شیء» بر آن صدق کند، در کتاب و سنت دارای حکم است.
چند سالی است برنامه‌ای را با عنوان بزرگداشت پیشکسوتان حوزه تهران در دستور کار داریم که هدف آن، معرفی الگوهایی برای نسل جدید، به‌ویژه طلاب جوان است؛ هرچند شخصیت آیت‌الله مهدوی کنی فراتر از آن است که تنها برای طلاب و طلبه‌ها الگو باشد. ایشان می‌تواند برای دیگر طبقات اجتماعی، مسئولان، شخصیت‌های سیاسی، جناح‌های سیاسی و دانشگاهیان نیز الگو باشد.
در مجموع، می‌توان ایتا را بستری با حضور پررنگ محتوای سیاسی–هویتی، بله و روبیکا را سکوهایی با ترکیب متنوع‌تر محتوای خبری، اقتصادی و اجتماعی، ویراستی را بستری با تأکید بر موضع‌گیری‌های سیاسی و گفتمانی و سروش‌پلاس را سکویی با ترکیبی از کارکردهای خبری، اجتماعی و توزیع محتوای رسمی توصیف کرد.
مهمترین موضوع عنوان جنگ تمدنی است. سخنرانی مارکو روبیو بیش از هر چیز به ما نشان می‌دهد که این جنگ، جنگ تمدنی است. ارجاع روبیو به یونان باستان و ایران باستان نشان می‌دهد که تقابل، تقابل کوتاه‌مدت و امروزی نیست؛ تقابلی دیرینه است. روبیو تلاش کرد با احضار تاریخ تمدن غرب و آن تقابل‌ها و دوگانگی‌های تاریخی در وضع معاصر، دعوتی فراهم کند برای اروپا تا وارد این جنگ شود.
خطای شخصیِ فاقد ارتباط مؤثر با وظیفۀ عمومی، اصولاً نباید بدون دلیل مستقل به ضمانت اجرای اداری منتهی شود. خطای اجرایی و قابل جبران، در صورت نبود تقصیر مؤثر، می‌تواند با تذکر، اصلاح فرایند و اقدامات پیشگیرانه پاسخ داده شود. خطای راهبردیِ قابل اصلاح، نظارت و پاسخ‌گویی شدیدتری را اقتضا می‌کند، اما به‌خودی‌خود الزاماً موجب عزل نیست.
یکی از پرسش‌های مهم در مطالعه حوادث پس از رحلت پیامبر(ص) این است که چرا موضع‌گیری شخصیت برجسته‌ای چون حضرت زهرا(س) نتوانست مسیر تحولات را به‌گونه‌ای که ایشان انتظار داشت، تغییر دهد. پاسخ به این پرسش، به بررسی عوامل متعدد تاریخی، اجتماعی و سیاسی نیاز دارد و نمی‌توان آن را تنها به یک علت فروکاست.
هوش مصنوعی ابزاری قدرتمند برای تحلیل است، اما کارآمدی آن به منابعی بستگی دارد که در اختیار دارد. هوش مصنوعی می‌خواهد از طریق شبکه‌های اجتماعی و ارتباطات مجازی، داده‌هایی را جمع‌آوری و واکاوی کند. پرسش این است که این داده‌ها تا چه اندازه قابلیت تعمیم دارند و تا چه حد می‌توانند مبنای تحلیل‌های کیفی قرار گیرند.
ما درباره تربیت همه کارکنان دولت، آموزش عمومی مدیریت یا صرفاً پرورش سیاستمداران سخن نمی‌گوییم. موضوع، آماده‌سازی کسانی است که در مسیر حرفه‌ای و عمومی خود ممکن است به موقعیت‌هایی برسند که تصمیم‌هایشان بر منابع، قواعد، اولویت‌ها، انتصاب‌ها و منافع جمعی اثر تعیین‌کننده بگذارد.
آنچه امروز در پیام‌های رهبر معظم انقلاب درباره زن، از جمله تعبیر «سبقت گرفتن» زنان، دیده می‌شود، می‌تواند به‌عنوان مرحله‌ای از به فعلیت رسیدن همان مسیری فهم شود که طی دهه‌های گذشته برای تربیت و نقش‌آفرینی زن انقلاب اسلامی طی شده است؛ زنی که دیگر صرفاً موضوع یک بحث نظری نیست، بلکه الگوی خود را در میدان عمل نشان می‌دهد.
من با قاطعیت عرض می‌کنم که در جمهوری اسلامی ایران، به‌معنای دقیق کلمه، با گرانی به‌عنوان یک پدیده طبیعی بازار مواجه نیستیم؛ بلکه با گران‌سازی مواجه هستیم. عامل این گران‌سازی نیز وادادگی ارزی، خلق پول مخرب و انحصاراتی است که در پیوند با رباخواری، خلق پول مخرب و وادادگی ارزی شکل گرفته‌اند.
مفهوم امنیت در قرآن کریم و روایات اهل بیت(علیهم السلام)، مفهومی چندلایه، ارزشی و فرایندی است و در حالیکه امنیت از یک سو در برابر خوف، حزن، ظلم، فساد و تهدید قرار دارد، از سوی دیگر با ایمان، سکینه، اطمینان، سلام، عدالت و حیات مطلوب پیوند می یابد.
در نظریه «خطابات قانونیه»، خطاب‌های شریعت در مقام جعل قانون، بر «طبایع» و «عناوین کلی» بار شده‌اند و به تعداد افراد تکثر نمی‌یابند. این چرخش فنی در دانش اصول، پیامدهای هستی‌شناسانه عمیقی در ساحت حکمرانی دارد؛ زیرا جامعه دیگر مجموعه‌ای از آحاد اتمیزه و بی‌ارتباط نیست، بلکه به مثابه یک «شخصیت حقوقی واحد و یکپارچه» در پیشگاه قانون الهی تعریف می‌شود. این مبنا، امکان تحلیل «تکلیف عمومی» و «مسئولیت اجتماعی» را در تراز نظام‌سازی فراهم می‌آورد.
>
>
>
>
>