در حالی که تقسیم‌بندی طبقاتی سنتی (مانند مارکسیستی) بر اساس توزیع ثروت و کالا شکل می‌گرفت، در «جامعه خطر» که در عصر مدرنیته متأخر شکل گرفته، یک نوع جدید از طبقه‌بندی بر اساس توزیع خطرات محیطی و زیست‌محیطی پدید آمده است. در این طبقه‌بندی این واقعیت مشخص می‌شود که آسیب‌پذیری در برابر خطرات محیطی اغلب به طور نابرابر توزیع می‌شود؛ هرچند خطرات اکولوژیک در نهایت تمام طبقات را تهدید می‌کند، اما گروه‌های فقیرتر و کم‌توان‌تر، معمولاً بیشتر از ثروتمندان در معرض این خطرات قرار می‌گیرند. به تعبیر موجز و کلیدی اولریش بِک: « ثروت از بالا جمع می‌شود، اما خطر از پایین می‌ریزد».

۱۴۰۴/۱۰/۱۵

در چنین حوادثی در پس مصادیق میدانی، تقابل دو اندیشه خود را نمایان می‌کند. اندیشه دینی و کاپیتالیسم. کاپیتالیسم یا همان سرمایه‌داری، ریشه در داروینیسم اجتماعی دارد. در این اندیشه، طبقه اشراف در همه چیز برای خود حق بیشتری قائل هستند؛ حتی در حق حرف زدن! اما این سهم بیشتر را از کجا باید به دست بیاورند؟ یک راه بیشتر وجود ندارد: از سهم دیگران. در مقابل، اندیشه دینی به نفع طبقه ضعیف است و با خوی اشرافی سر ناسازگاری دارد.

۱۴۰۴/۱۰/۱۵