به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، حجت‌الاسلام والمسلمین محمد عشایری منفرد استاد حوزه علمیه قم، در یادداشتی در خصوص جنگ ایران با دشمن اسرائیلی آمریکایی مطرح کرد؛ «وَ أَحُثُّكُمْ عَلَى جِهَادِ أَهْلِ اَلْبَغْيِ فَمَا آتِي عَلَى آخِرِ قَوْلِي حَتَّى أَرَاكُمْ مُتَفَرِّقِينَ أَيَادِيَ سَبَا تَرْجِعُونَ إِلَى مَجَالِسِكُمْ وَ تَتَخَادَعُونَ عَنْ مَوَاعِظِكُمْ: به جنگ با ستمکاران تشویق‌تان می‌کنم اما هنوز به آخر سخنم نرسیده‌ام که می‌بینم مانند سیل‌زدگان سرزمین سبا، متفرق می‌شوید و به محافل خصوصی خود برمی‌گردید و در قالب موعظه، با یکدیگر خدعه می‌کنید!» ‌«تَتَخَادَعُونَ عَنْ مَوَاعِظِكُمْ» یعنی چه؟ در زبان عربی کلمه‌ی «مِن» نقطه شروع حرکت را و کلمه‌ی «إلی»، نقطه پایان حرکت را نشان می‌دهد اما کلمه‌ی «عن»، گذرگاه را نشان می‌دهد؛ یعنی نقطه‌ای را نشان می‌دهد که شیئ متحرک از آن نقطه عبور کرده است. در این‌جا حضرت امیر علیه‌‌السلام کلمه‌ی «عن» را بر سر «مواعظکم» آورده‌اند تا این تصویر/#استعاره را به نمایش نهند که «خدعه‌ی مردم کوفه از دهانشان خارج می‌شد و از نقاب موعظه‌ای که بر صورت افکنده بودند، عبور می‌کرد و به گوش مخاطب می‌رسید»! گویا خدعه‌گران کوفی، نقابی از موعظه بر چهره افکنده بودند و خدعه‌های خویش را در قالب موعظه به مخاطبان منتقل می‌کردند تا اثرگذارتر باشد. خلاصه آن‌که کوفیان در «پوشش موعظه و دلسوزی به حال یکدیگر»، برعلیه فراخوان جهاد امیرالمؤمنین علیه‌السلام خدعه می‌کردند و نمی‌گذاشتند کسی به ارودگاه علی ع بپیوندد. عجیب‌تر آن‌که آن‌چه در کوفه رخ می‌داد، خدعه نبود، بلکه «تخادع» بود. ظاهرا منظور از تخادع، «یک‌نوع خدعه‌گری هم‌افزا و دسته‌جمعی» است که در آن، شنونده با تأیید و پذیرش خدعه‌ای که در قالب موعظه می‌شنید، خدعه‌گر را بر سر ذوق می‌آورد و از او تشکر می‌کرد و اصلا شاید گاه شنونده نیز در قالب موعظه‌ای دیگر، خدعه‌ی دیگری برضد اردوگاه علی ع، ساز می‌کرد و تحویل خدعه‌گر اول می‌داد. این موضوع، مصداق بارز «تخذیل: تلاش برای جلوگیری از پیوستن مجاهدان به جهاد» است که فقیهان نیز از حرمت آن بحث کرده‌اند در آیات الاحکام در ذیل آیات مبارکِ «قَدْ يَعْلَمُ‌ اللّٰهُ‌ الْمُعَوِّقِينَ‌ مِنْكُمْ‌ وَ الْقٰائِلِينَ‌ لِإِخْوٰانِهِمْ‌ هَلُمَّ‌ إِلَيْنٰا» و «لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ‌ مٰا زٰادُوكُمْ‌ إِلاّٰ خَبٰالاً وَ لَأَوْضَعُوا خِلاٰلَكُمْ‌ يَبْغُونَكُمُ‌ الْفِتْنَةَ‌» و «لَقَدِ اِبْتَغَوُا اَلْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَ قَلَّبُوا لَكَ اَلْأُمُورَ حَتّٰى جٰاءَ اَلْحَقُّ وَ ظَهَرَ أَمْرُ اَللّٰهِ وَ هُمْ كٰارِهُونَ‌» و نیز در کتاب الجهاد با عنوان «التخذیل» بررسی شده است (تذکره الفقهاء، 9/35) در متون فقهی حتی «اطلاع دادن از سردی یا گرمی هوا» نیز گاه از مصادیق تخذیل شمرده شده است (التخذيل قد يحصل بذكر برودة الهواء)! 📚التبیان شیخ طوسی، 3/364 📚تذکره الفقهاء، 9/35 📚منتهی المطلب، 14/365 📚شرح کافی ملاصالح مازندرانی، 12/422 📚الروضة البهیة (۱۰ جلدی)، ج ۲، ص: ۴۰۶ 📚جامع البیان الطبری، ج ۱۱، ص ۴۸۸