به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، به نقل از خبرگزاری حوزه؛ مفهوم «خون‌خواهی» در اندیشه شیعی صرفاً یک واکنش احساسی یا تاریخی نیست، بلکه ریشه در منظومه‌ای از آموزه‌های قرآنی و اعتقادی دارد. در قرآن کریم، آیاتی درباره جهاد، دفاع از مظلوم، قصاص و مقابله با تجاوز، چارچوبی حقوقی و اخلاقی برای مواجهه با ظلم ترسیم می‌کند و نشان می‌دهد که مقابله با ظلم و دفاع از حق، جایگاهی روشن در منطق قرآن دارد. در اندیشه شیعه، این مبانی قرآنی با نهضت عاشورا پیوندی عمیق یافته است. از همین رو، امام حسین(ع) با عنوان «ثارالله» شناخته می‌شود در این نگاه، خون‌خواهی تنها به معنای انتقام شخصی نیست، بلکه نمادی از احقاق حق، مقابله با ظلم و استمرار جبهه عدالت در طول تاریخ است. زیارت عاشورا را می‌توان منشور هویت شیعی و فرهنگ خون‌خواهی دانست. فرازهایی همچون «إِنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَکُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَکُمْ» مرزبندی اعتقادی شیعه را با جبهه حق و باطل تبیین می‌کند و پیوندی ماندگار میان ولایت، برائت و مسئولیت اجتماعی مؤمنان برقرار می‌سازد. در این چارچوب، عاشورا یک حادثه تاریخی صرف نیست، بلکه الگویی دائمی برای تشخیص حق از باطل و ایستادگی در برابر ظلم به شمار می‌رود. بر همین اساس، فرهنگ خون‌خواهی در اندیشه شیعه، امتداد طبیعی آموزه‌های قرآن و پیام عاشورا است؛ فرهنگی که از کربلا آغاز می‌شود، در انتظار موعود با شعار «یا لثارات الحسین» استمرار می‌یابد و بر حفظ عزت، عدالت‌خواهی، دفاع از مظلوم و مقاومت در برابر ستم تأکید می‌کند. از این منظر، خون‌خواهی بخشی از هویت اعتقادی و تاریخی تشیع و جلوه‌ای از پویایی مکتب عاشورا در طول تاریخ است. حجت الاسلام والمسلمین محمدعلی لیالی، استاد حوزه و دانشگاه و عضو هیئت مدیره انجمن تاریخ معاصر و انقلاب اسلامی حوزه علمیه قم در گفت‌وگویی، با اشاره به صدور پیام اخیر رهبر معظم انقلاب پیرامون موضوع انتقام و خون‌خواهی رهبر شهید و مردمی که در این دو جنگ اخیر به شهادت رسیدند، درباره ضرورت جاری و ساری بودن این گفتمان گفت که مشروح آن تقدیم حضورتان می گردد:

جایگاه خون و خون‌خواهی در هویت تاریخی تشیع

خون و خون‌خواهی در تفکر و هویت شیعی جایگاه بسیار مهمی دارد و تشیع به خون و خون‌خواهی شناخته شده است. مکتب تشیع عموماً مکتب علی عبدالله الحسین است؛ به همین جهت است که اباعبدالله الحسین (ع) «ثارالله» است و یکی از شعارهای حضرت حجت (عج) نیز «یا لثارات الحسین» می‌باشد. تشیع در گذشته تاریخی خود، از حماسه سرخ خون و خون‌خواهی و به تبع آن، از جهاد، جنگ، قتال، شهید و شهادت برخوردار بوده است. این مطلب را از این جهت عرض می‌کنم که در هیچ مکتب و آیین دیگری، مفاهیمی همچون خون و خون‌خواهی، شهادت، شهید، جهاد و مقاومت را به این‌گونه برجسته نمی‌یابید. آنچه در هویت شیعی و تشیع وجود دارد، در جهان اسلام و در مذاهب فقهی و کلامی مسلمانان (به این شکل) یافت نمی‌شود و در سایر ادیان نیز چنین مفهومی به این معنا وجود ندارد؛ لذا بحث خون‌خواهی در تشیع بسیار مهم و بااهمیت تلقی می‌شود.

نگاه قرآن به جهاد، قتال و قصاص

این بحث خون و خون‌خواهی یا انتقام را می‌توان از جهات مختلف، از جمله قواعد حقوقی، حقوق بین‌الملل و اندیشه سیاسی مورد بررسی قرار داد. اما من می‌خواهم بحثی قرآنی را خدمت دوستان ارائه دهم و موضوع خون و خون‌خواهی را از منظر قرآن و مبانی قرآنی بررسی کنیم.

آیات قتال؛ از فرمان جهاد تا دفاع از مستضعفان

من برخی از آیاتی را که مورد تأمل قرار داده و یادداشت کرده‌ام، مرور می‌کنم. مجموع آیاتی که در آن‌ها به صراحت به «قتل» و «قتال» اشاره شده است، چیزی در حدود یکصد و سی آیه می‌باشد؛ کلمه «قتال» حدود یکصد و پنجاه تا یکصد و شصت مرتبه در قرآن تکرار شده است. به برخی از آیات جهاد، قتال و مبارزه اشاره می‌کنم؛ مثلاً در سوره توبه، آیه ۲۹ می‌فرماید: «قَاتِلُوا الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْیَوْمِ الْآخِرِ»؛ با کسانی که به خدا و روز قیامت ایمان ندارند، بجنگید. همچنین در سوره توبه، آیه ۵ می‌فرماید: «فَاقْتُلُوا الْمُشْرِکِینَ»؛ مشرکان را بکشید. باز در سوره نساء آیه ۷۵ می‌فرماید: «وَمَا لَکُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ»؛ چرا در راه خدا و برای مستضعفان قتال نمی‌کنید؟ و «مَا لَکُمْ»؛ چه شده است که شما از قتال سرپیچی می‌کنید؟

قصاص در قرآن؛ عدالت، بازدارندگی و حیات جامعه

همچنین در سوره حج، آیه ۳۹ می‌فرماید: «أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا»؛ به کسانی که مورد قتال واقع شده‌اند (و تحت ظلم قرار گرفته‌اند) اجازه [دفاع] داده شده است. من عمداً این آیات را ذکر می‌کنم، زیرا بعداً می‌خواهم از آن‌ها استنباط کنیم. همچنین آیات صریح‌تری که بحث قصاص را مطرح می‌کند، مانند آیه ۴۵ سوره مائده: «وَکَتَبْنَا عَلَیْهِمْ فِیهَا أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَیْنَ بِالْعَیْنِ وَالْأَنْفَ بِالْأَنْفِ وَالْأُذُنَ بِالْأُذُنِ...»؛ ما در تورات بر ایشان مقرر داشتیم که جان در برابر جان، و چشم در برابر چشم، و بینی در برابر بینی، و گوش در برابر گوش [قصاص شود]. این حکم در انجیل نیز آمده و شما مسلمانان نیز در اسلام آن را دارید. باز در سوره بقره آیه ۱۷۸ می‌فرماید: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِصَاصُ»؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید، قصاص بر شما نوشته (مقرر) شده است. و در آیه بعدی (بقره، ۱۷۹) می‌فرماید: «وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَا أُولِی الْأَلْبَابِ»؛ و برای شما در قصاص، حیات (و بقا) است، ای خردمندان. یعنی قصاص برای شما بازدارندگی دارد؛ ما برای آنان قصاص نوشتیم و قصاص مایه حیات و ماندگاری آن‌هاست. قرآن ابتدا منافع و محاسن را بیان می‌کند و بر این مفاهیم، همچون قصاص، تأکید دارد.

پیمان‌شکنی و مقابله با دشمن در آیات قرآن

صریح‌تر از این‌ها، آیه‌ای است که بسیار مناسب امروز ما نیز می‌باشد. سوره توبه آیه ۱۲ می‌فرماید: «وَإِنْ نَکَثُوا أَیْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِی دِینِکُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ»؛ و اگر پس از پیمانشان، پیمان‌شکنی کردند و در دین شما طعنه زدند، با پیشوایان کفر بجنگید (آن‌ها را بکشید). «قَاتِلُوهُمْ حَتَّی لَا تَکُونَ فِتْنَةٌ»؛ با آن‌ها بجنگید تا فتنه‌ای بر روی زمین نماند. «إِنَّهُمْ لَا أَیْمَانَ لَهُمْ»؛ همانا آن‌ها اهل ایمان و پیمان نیستند. پیشوایان کفر، اهل عهد و پیمان نیستند. اگر پس از آنکه با شما معاهده بستند، تفاهم کردند و مذاکره نمودند، زیر میز مذاکره زدند و پیمان خود را نقض و شکستند («وَإِنْ نَکَثُوا أَیْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ») و در دین و آیین شما طعنه زدند («وَطَعَنُوا فِی دِینِکُمْ»)، با پیشوایان کفر بجنگید، زیرا آن‌ها اهل ایمان نیستند (توبه، آیه ۱۲).

حق خون‌خواهی از منظر قرآن

خداوند در سوره اسراء، آیه ۳۳ تصریح می‌فرماید: «وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِیِّهِ سُلْطَانًا»؛ و هر کس مظلومانه کشته شود، برای ولیّ او سلطنت (و حق بازدارندگی و قصاص) قرار داده‌ایم. مهم‌تر از همه، دو سه آیه‌ای است که همگی با آن‌ها آشنا هستیم. در سوره انفال، آیه ۶۰ می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَیْلِ...»؛ تا آنجا که در توان دارید، قوه و استعدادشان را فراهم کنید و نیروی قوی باشید و قدرتتان را بیفزایید. «وَمِنْ رِبَاطِ الْخَیْلِ»؛ یعنی اسبان تندرو و تیزرو را فراهم کنید. حال، اسب تندرو و تیزروی امروز چیست؟ ممکن است موشک‌های بالستیک باشد، موشک‌های فراصوت (هایپرسونیک) باشد و هر آنچه که استعداد و توان نیروی شما را فراهم می‌کند. تا کجا باید این نیرو و استعداد را فراهم کنید؟ «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّکُمْ»؛ اساس تفکر قرآن بر ترساندن دشمن استوار است؛ تا آنجا که باید نیرو و استعداد فراهم کنید که موجب ایجاد رعب، ترس و ارعاب در دشمن شود.

اصل مقابله‌به‌مثل در قرآن

و صریح‌تر از همه، آیه ۱۹۴ سوره بقره است که می‌فرماید: «فَمَنِ اعْتَدَی عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَی عَلَیْکُمْ»؛ توجه کنید، برخورد کنید و مقابله نمایید. هر کس بر شما تجاوز کرد، بر شما هجمه آورد، «فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ»؛ همان‌گونه که با شما مقابله کردند، شما نیز مقابله کنید. اگر امامتان را کشتند، شما نیز امام آن‌ها را بکشید؛ آن‌ها امام کفرند و امام حق را کشتند، شما نیز امام کفر را بکشید؛ «فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ». صریح‌تر از این آیه نداریم. من خواهش می‌کنم آیاتی را که درباره قتال، جنگ، جهاد، شهید، شهادت، قصاص، اعتدال (تجاوز در برابر تجاوز) و مانند این‌ها نازل شده است، مورد تأمل قرار دهیم و از این منظر که چرا باید خون‌خواهی را مطرح کنیم، به نتیجه برسیم.

شهادت رهبر جامعه و پرسش از مسئولیت امت

مطلب دوم اینکه؛ اکنون در دورانی به سر می‌بریم که ولیّ خدا به شهادت رسید، امام جامعه به شهادت رسید، قائد امت به شهادت رسید و پدر امت به شهادت رسید. دشمن این جرئت و جربزه را پیدا کرد که در درون خانه ما، امام و پدر ما را به شهادت برساند. حال شما می‌خواهید چه کار کنید؟ آیا نمی‌خواهید خون‌خواهی کنید؟ غیرت دینی شما کجاست؟ اصلاً من بحث انقلابی بودن را کنار می‌گذارم، شیعه و هویت شیعی را کنار می‌گذاریم، اسلام و مسلمان بودن را هم کنار می‌گذاریم؛ هویت انسانی شما چیست؟ اگر پدر یک خانواده را بکشند، باید چه کار کرد؟ آیا غیرت دارید یا ندارید؟ آیا هویت دارید یا نه؟ هویت انسانی و فطرت شما به شما چه می‌گوید؟ آیا می‌گوید بروید مقابله کنید یا نه؟

خون‌خواهی؛ فراتر از هویت مذهبی، یک حق انسانی

قرآن که می‌فرماید اگر کسی به شما تجاوز کرد، با او مقابله کنید؛ نمی‌گوید این حکم مخصوص تشیع است، نمی‌گوید مخصوص اسلام است، نمی‌گوید مخصوص انقلابی‌هاست، نمی‌گوید چپ یا راست؛ می‌گوید هر انسانی حق دارد مقابله کند. این یک حق انسانی است، حق هر انسانی در دفاع از خویش است. و «وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا...»؛ هر کسی که مظلومانه کشته شد، شهادت ولیّ خدا، سخت‌ترین حادثه در این چهل و هفت سال برای ما بود. خب، سن و سال ما از مدتی گذشته است و حوادث زیادی را در انقلاب اسلامی دیده‌ایم؛ اما چه کسی فکر می‌کرد که ولیّ خدا را به شهادت برسانند؟ چه کسی تصور می‌کرد که در وسط مذاکره و در جریان مذاکرات، به شما حمله کنند و چنین جنایتی را مرتکب شوند؟ و از این رو، مقام معظم رهبری، حضرت آیت‌الله آقا سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، در پیام اخیرشان ضرورت انتقام و خون‌خواهی از امام شهید را مطرح فرمودند.

خون‌خواهی در امتداد سنت عاشورا؛ زیارت عاشورا؛ مانیفست هویت شیعی

نکته سوم اینکه؛ پیش‌تر مقداری به مبانی قرآنی اشاره کردم، اکنون می‌خواهم مبانی تاریخی و هویتی شیعی را مطرح کنم. تشیع، ثارالله، خون‌خواهی و خونِ خدا... زیارت عاشورا، مانیفست و مکتب تشیع ماست. اگر زیارت عاشورا را از تشیع برداریم، تشیع معنایی پیدا نمی‌کند. در این زیارت عاشورا، ما این عبارت را می‌خوانیم: «إِنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَکُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَکُمْ وَوَلِیٌّ لِمَنْ وَالَاکُمْ وَعَدُوٌّ لِمَنْ عَادَاکُمْ». این زیارت عاشورا که مکتب و هویت شیعه ماست، مبنای تفکر ما را برایمان مشخص کرده است.

از کربلا تا ظهور؛ استمرار مفهوم ثارالله

حسین (ع) ثارالله است؛ «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ثَارَ اللَّهِ». حسین (ع) از کربلا شروع شد؛ این نکته مهمی است. حسین (ع) از کربلا شروع شد و در کربلا تمام نشد؛ کربلا آغازِ حسین است. اباعبدالله الحسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا آن جمله معروف را می‌فرمایند: «أَلَا وَإِنَّ الدَّعِیَّ بْنَ الدَّعِیِّ... وَهَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ»؛ و همچنین می‌فرمایند: «مِثْلی لَا یُبَایِعُ مِثْلُ یَزِید» (مثل من با مثل یزید بیعت نمی‌کند). امام شهیدمان نیز در آخرین سخنرانی، چون همین عبارت را به کار بردند و فرمودند. گاهی حسین (ع) در تاریخ است، گاهی حسین (ع) برای امروز است، برای فرداست. حسین (ع) برای امروز است، حسین (ع) برای فرداست. «کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَاءُ وَکُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلَاءُ»؛ باید حسینیان زمانه را بشناسیم و یزیدیان زمانه را بشناسیم. این نکته بسیار مهمی است.» لذا امام شهیدمان عبارت اباعبدالله الحسین (ع) را تکرار کردند که فرمودند: «مِثْلی لَا یُبَایِعُ مِثْلُ یَزِید». این عبارت نشان می‌دهد که خون‌خواهی از کربلا آغاز شد و تا عصر ظهور و دوران حضرت حجت (عج) ادامه دارد.

«یا لثارات الحسین»؛ شعار ماندگار خون‌خواهی

مفهوم «یا لَثاراتِ الْحُسَیْن» که یکی از شعارها و پرچم‌های حضرت حجت (عج) است، همان خون‌خواهی حسین (ع) و خون‌خواهی سایر حسین‌ها و مظلومانی است که در طول تاریخ به شهادت رسیده‌اند؛ این نکته بسیار مهمی است.

خون بر شمشیر؛ روایت پیروزی در اندیشه شیعی

هویت شیعی همواره هویت جهاد، مقاومت، شهادت و اعتقاد به پیروزی خون بر شمشیر است. این عبارت یعنی چه؟ یعنی «خون بر شمشیر پیروز است». یزیدیان شمشیر دارند، اما حسینیان خون و خون‌خواهی دارند، ثارالله هستند و خون‌خواه‌اند؛ و چون خون‌خواه هستند، این هویت و خون‌خواهی بر هر شمشیر و شمشیری پیروزی خواهد آورد. یکی از ویژگی‌های امام عصر (عج) این است که ایشان حضرت منتقم و وارث خون‌های پاک شهدا هستند؛ «اَینَ الطَّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِکَرْبَلَاء». ما امروز نیز شعار خون‌خواهی سر می‌دهیم. تشیع، تشیعِ سرخ بوده و همواره خون و خون‌خواهی در هویت شیعی وجود داشته و دارد؛ به‌ویژه اگر پای خون قائد شهید و امام شهیدمان در میان باشد.

وحدت امت بر محور خون‌خواهی و ولایت

امروز باید به دور از هرگونه اختلافات سلیقه‌ای، چپ و راست، احزاب و گروه‌های سیاسی و تمام این موارد، به محور وحدت جهان در فراق امام شهید و قائد شهید بپردازیم. این محور وحدت دو چیز است: نخست خون‌خواهی از امام شهید، و دوم محوریت امامت و ولایت. از آنجا که امام جامعه، حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، درخواست خون‌خواهی کردند، جامعه باید به این درخواست لبیک بگوید؛ نه فقط جامعه شیعی، نه فقط جامعه اسلامی، بلکه جامعه آزادگان جهان.

پیامی خطاب به آزادگان جهان

حضرت آقا در پیامشان، فراتر از جغرافیا، فراتر از زمان و فراتر از مکان است و متعلق به هویت انسانی است و از همه احرار و آزادگان جهان می‌خواهد که به خون‌خواهی برخیزند. مگر شعار امام شهید ما تنها برای هویت شیعی ما بود؟ مگر شعارها و اندیشه‌های امام شهیدمان فقط برای هویت اسلامی ما بود؟ خیر، برای هویت انسانی بود؛ برای بیداری انسانی، احیای عدالت، احیای استقلال، احیای معنویت، احیای آزادگی، آزادمردی و آزادمنشگی در جهان. این، هویت همه آزادگان جهان است. تأکید می‌کنم که این انتقام، انتقامی است که همه آزادگان و احرار جهان باید آن را مطالبه کنند. اباعبدالله الحسین (ع) در روز عاشورا جمله‌ای فرمودند: «یَا شِیعَةَ آلِ أَبِی سُفْیَانَ، إِنْ لَمْ یَکُنْ لَکُمْ دِینٌ وَ کُنْتُمْ لَا تَخَافُونَ الْمَعَادَ فَکُونُوا أَحْرَاراً فِی دُنْیَاکُمْ». یعنی آزاده باشید و حریت داشته باشید. انتقام، شعار آزادگان جهان خواهد بود و این اندیشه بزرگی است. من گاهی به دوستان می‌گویم در اندیشه‌های امام حاضرمان تأمل کنیم؛ ایشان نهضت و انقلاب را از هویت شیعی به هویت اسلامی و سپس به هویت جهان بشریت امروز ارتقا دادند. امام شهیدمان فقط امام ما نبود، بلکه امام همه آزادگان جهان و امام احرار دنیا بود؛ و از این رو، تمام احرار دنیا باید به دنبال خون‌خواهی امام شهیدمان باشند.

مطالبه مردم؛ خون‌خواهی به‌عنوان خواست عمومی

نکته بعدی اینکه؛ مگر نمی‌گوییم مردم، نظر مردم، حق مردم، رأی مردم؟ مردم در این یکصد و سی و اندی شب و روز پس از شهادت امامشان، سوختند و ساختند و نتوانستند برای امامشان گریه کنند، اما ببینید در تشییع پیکر ایشان چه کردند؛ شعار انتقام سر دادند یا ندادند؟ ای آقای مسئول، ای آقای دیپلماسی، ای آقای خیابان، ای آقای میدان، ای آقای رسانه! مردم دارند می‌گویند انتقام. امام جامعه دارد می‌گوید انتقام. نظام، نظامِ امامت و امت است؛ امام جامعه گفت انتقام، امت هم دارد می‌گوید انتقام. این، رأی مردم، تفکر مردم و مطالبه مردم است. مگر می‌شود در این شب‌ها در خیابان‌ها و موکب‌ها حضور داشته باشید، صحبت کنید، حرف بزنید و مطالبه مردم را مبنی بر خون‌خواهی و انتقام نبینید؟ این، رأی و نظر مردم است. من عدد دقیقی نمی‌دانم ده میلیون، بیست میلیون، سی میلیون یا چهل میلیون نفر؛ این‌ها عده قلیل، افراطی و تندرو نیستند. این مردم، کسانی بودند که ده‌ها میلیون نفر و ده‌ها ساعت آمدند تا پیکر امامشان را از دور بر روی ماشین ببینند.

نقش مردم در اقتدار نظام

این‌ها به امام جامعه ارادت داشتند، این‌ها دنبال انتقام‌اند و این‌ها نیروی سختِ جامعه و نظام اسلامی هستند. اگر این مردم را داشته باشید، می‌توانید میدان، خیابان، دیپلماسی و عرصه مذاکرات را در دست بگیرید؛ اما اگر این مردم نباشند، شما هیچ‌کاره‌اید و هیچ چیزی نمی‌توانید. امروز مطالبه مردم انتقام است. پس بر اساس تفکر قرآنی، هویت شیعی و مطالبه مردم، این مردم مبعوث شده‌اند؛ همان‌گونه که امام شهید در آخرین سخنرانی‌شان فرمودند: «اگر حادثه‌ای اتفاق بیفتد، خداوند این مردم را مبعوث خواهد کرد و مردم کار را تمام خواهند کرد». امروز دیدیم که مردم مبعوث شدند، در خیابان‌ها و در عرصه حاضرند، با امام جامعه بیعت کردند و فریاد خون‌خواهی امام شهید و قائد امت را سر می‌دهند.

ترور در قلب کشور و ضرورت پاسخ

نکته‌ای که به عنوان نکته آخر عرض می‌کنم این است که دشمن آمد، جسارت کرد و جرئت یافت امام شهیدتان را در قلب کشور و قلب پایتخت به شهادت برساند. قلب تهران کجاست؟ پاستور، خیابان انقلاب و خیابان کشور؛ این‌ها قلب تهران و خیابان پاستور محسوب می‌شوند. دشمن این جرئت و جسارت را پیدا کرد؛ از ده‌ها، صدها یا هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر، نمی‌دانم از کجا این هواپیماها و موشک‌ها برخاستند، اما آمدند و قلب جامعه شما و قلب امت را که امام شما بود، ترور کردند. این کار خیلی جرئت و خیلی جسارت می‌خواهد. آیا شما می‌توانید به قلب نیویورک و قلب واشنگتن بروید و آقای ترامپ را ترور کنید؟ قواعد بین‌الملل و نظام تروریسم را... آقایان، این‌ها را جمع کنید! دشمن جرئت پیدا کرد و جسارت یافت امامتان را در قلب کشور شما، در خانه خودش و در ماه مبارک به شهادت برساند.

بازدارندگی و انتقام در معادلات قدرت

پاسخ به این ترورها، انتقام است، قصاص است؛ این، تفکر دینی، هویت شیعی و مطالبه مردم است. جای تعارف و مدارا نیست؛ ضمن اینکه خودِ پیگیری بحث انتقام، اساساً عامل انسجام‌بخش داخلی و مایه تأمین منافع ملی و بازدارندگی شماست. برای اینکه جنگ تمام شود، شما تهدید کردید و امام جامعه از صدر تا ذیل، انتقام‌گیرندگان را مشخص کردند؛ آقای ترامپ و آقای نتانیاهو در صدر این لیست هستند.

نقد رویکرد دیپلماسی و تأکید بر قدرت

چرا ترامپ مجبور می‌شود هواپیمایش را عوض کند و مخفیانه ترکیه را ترک کند؟ باید ترس، به جان ائمه کفر بیندازید. آیا در طول تاریخ، پست‌تر و لعین‌تر از ترامپ و نتانیاهو سراغ دارید؟ یزید ظاهرش مسلمان بود و ظاهرش نماز می‌خواند، اما این‌ها بدتر از یزیدند. این‌ها محصول جزیره اپستین و امثال آن هستند. این‌ها حرام‌زادگان و حرام‌خواران تاریخ‌اند؛ این‌ها بدتر از فرعون‌ها و فرعون‌های زمانه هستند. این‌ها نباید آزادی داشته باشند. امام رضوان‌الله‌علیه، حکم قتل آقای سلمان رشدی را دادند. هنوز هم از سال شصت و هفت تاکنون، سلمان رشدی نمی‌تواند در محافل عمومی حضور پیدا کند؛ او آمد و به قرآن جسارت کرد و به پیامبر (ص) جسارت کرد، آن هم در داستان کتاب آیات شیطانی. چرا شما با ترامپ، نتانیاهو و دیگران، مانند دیوانس، وزیر جنگ و امثال آن‌ها، این برخورد را انجام نمی‌دهید تا جرأت نداشته باشند در کشورهای حاشیه‌ای شما سفر کنند؟ دیوانس بیاید سران کشورهای عربی را جمع کند و آن‌ها را وادار به مقابله با ایران کند؟ بروند با عمان، پادشاهی عمانی که سال‌ها با ما رابطه صمیمانه داشت، بیانند و با او قرارداد ببندند برای عبور کشتی‌ها از بخش جنوبی تنگه هرمز، از قسمت عمان؛ این راه دریایی آمریکا و عمان معلوم می‌کند که ما دچار ضعف شده‌ایم. محاسباتمان خطا بوده، خطای محاسباتی است و باید به خود بیاییم.

برگ‌های برنده راهبردی جمهوری اسلامی

تنگه هرمز ما، تنگه احد بود؛ چرا این تنگه احد را داریم از دست می‌دهیم؟ بحث انرژی هسته‌ای و میزان اورانیوم غنی‌شده ما چقدر است و چگونه است، من تخصص ندارم، اما این نقطه قوت شماست. چرا نقطه قوت را از دست می‌دهید؟ مگر مردم این‌همه شعار نمی‌دهند که انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست؟ برگ برنده ما تنگه هرمز است، برگ برنده ما باب‌المندب است. چرا از این برگ‌های برنده استفاده نمی‌کنیم؟» قواعد دیپلماسی و لبخند دیپلماتیک، آقا! این‌ها تا جایی کاربرد دارد و ثمرش را هم دیدیم. دیگر ثمرش را دیدیم که جز خواری و ذلت ما نبود. تعارف نکنیم؛ ما را خوار و ذلیل کردند. به تعبیر امام، عزت ما را فروختند و شرافت ما را فروختند و امام ما را شهید کردند.

قصاص؛ نخستین مرحله خون‌خواهی

رگ غیرت مختارگونه‌مان باید بجنبد. من همین‌جا عرض می‌کنم که بعضی از آقایان در باب انتقام، قصاص و خون‌خواهی گفتند: مثلاً خون‌خواهی امام شهید ما، خروج آمریکاست؛ این درست است. خون‌خواهی امام شهید ما، آزادی قدس است؛ این هم روی چشم. خون‌خواهی امام شهید ما، سقوط و زوال اسرائیل است؛ همه این‌ها درست است. اما اولین مرحله خون‌خواهی چیست؟ قصاصِ قتل، قصاصِ قرآن: «وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ». آمدند امام شهید ما را شهید کردند، شما بروید امام کفر را بکشید و قاتل او را بکشید. آن‌ها را بکشید، حتی «لَا تَکُونُ فِتْنَةٌ» و «قَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ»؛ امام کفر را بکشید. امروز کافرتر از آقای ترامپ و نتانیاهو چه کسانی هستند؟

خون‌خواهی از منظر حقوق و روابط بین‌الملل

امروز بحث انتقام و خون‌خواهی از امام شهید باید مطالبه عمومی همه مردم باشد، چنان‌که رهبر معظم هم این مطالبه را انجام دادند. باید مطالبه احرار و آزادگان جهان و مایه عزت و قدرت نظام سیاسی جمهوری اسلامی باشد. از لحاظ حقوقی و روابط بین‌الملل هم اساتید صاحب‌نظر و حقوق‌دانان بیایند و بحث کنند. وقتی دشمن، از یهود و نصاری که «أَشَدُّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا» هستند، آمدند، نقض پیمان کردند و اماممان را به شهادت رساندند، از لحاظ قواعد بین‌الملل، حقوق بین‌المللی و نظام حقوقی، قصاص چه معنایی دارد و خون‌خواهی چه معنایی دارد؟ آن‌ها باید بیایند و [در این باره] بحث کنند.

لبیک امت و آینده انقلاب

ما مبانی قرآنی را داریم و این‌گونه می‌فهمیم که امام جامعه درخواست خون‌خواهی دادند و ملت هم به درخواست خون‌خواهی لبیک گفتند. دیپلماسی ما، خیابان ما، میدان ما، رسانه ما، احزاب ما، گروه‌های ما و مهم‌تر از همه، جهان تشیع، مهم‌تر از همه جهان اسلام و مهم‌تر از همه احرار و آزادگان جهان باید برای خون‌خواهی از امام شهید و انتقام از امام شهیدمان لبیک بگویند. البته این جامعه مختارهای بسیاری دارد که دل اهل‌بیت(ع) را شاد خواهد کرد و قطعاً، چنان‌که امام کبیرمان و امام شهیدمان فرمودند، این‌ها [دشمنان] به درک واصل می‌شوند و انقلاب اسلامی با عزت و قدرت به راهش ادامه خواهد داد؛ این‌ها طعمه مار و مور و ملخ خواهند شد و شجره طیبه انقلاب اسلامی به برکت خون امام شهیدمان و اندیشه ناب امام کبیرمان باقی خواهد ماند. این جمله را به عنوان آخرین بخش بحث اشاره می‌کنم که بارها امام شهید فرمودند: «من به آینده این نظام خوش‌بینم»؛ و امام کبیرمان فرمودند: «من با عزت اعلام می‌کنم که اسلام ابرقدرت‌ها را به خاک مذلت خواهد نشاند.» خامنه‌ای شهید اثرگذارتر از خامنه‌ای زنده است؛ همان‌گونه که امام شهید سی و هفت سال امامت و رهبری جامعه را بر عهده داشت، با شهادت خودش نیز همانند جدش اباعبدالله الحسین (ع) در طول تاریخ ماندگار خواهد بود. و ان‌شاءالله «یا لَثاراتِ الخامنه‌ای» نیز همچون «یا لَثاراتِ الْحُسَیْن» در تاریخ ماندگار خواهد شد.