دکتر محسن باقری؛ پژوهشگر حوزه سیاست کشاورزی و منابع طبیعی، در یادداشتی مطرح کرد؛
نهادانقلابی جهاد سازندگی با وزارت جهاد کشاورزی فعلی چه تفاوتهایی داشت؟
طبعاً قصد نداریم جهاد سازندگی را به عنوان یک الگوی بینقص معرفی کنیم. کما اینکه همه میدانیم ایرادهایی به جهاد سازندگی به لحاظ نحوه کار وارد است که در مسیر خودش قابل اصلاح بود. سایر نهادهای انقلابی هم که در ساختار بروکراتیک دولتی وارد نشدند، در مقایسه با سالهای ابتدایی انقلاب تغییر و تحولاتی داشتهاند. اما آیا روا بود که این «اصل جنس» به ثمن بخس و به بهانه «بهرهوری» و عدم موازی کاری به تاراج برود!
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، به نقل از روزنامه فرهیختگان؛ دکتر محسن باقری؛ پژوهشگر حوزه سیاست کشاورزی و منابع طبیعی، در یادداشتی مطرح کرد؛ اوضاع کشور نابهسامان بود. هیایوی انقلاب بعد از اخراج رژیم ستمشاهی فروکش کرده بود و باید در میدان کاری و حرکتی انجام میشد. روستاها معمولاً در نظر گرفته نمیشوند؛ یا در آخر دیده میشوند. ولی در این نهضت مردمی قضیه فرق میکرد. البته سروسامان دادن به روستاها با کارهای معمولی و اداری به نتیجه نمیرسد. سالها بیتوجهی به روستاها و کشاورزان و رنج دیدگان، زخم کهنه آنها را ریشهدار کرده بود. نهضت، داغشان را خنک کرده؛ ولی هنوز کامل التیام نیافته است. مطالبهای در فضای جامعه برای کمکرسانی شکل گرفته بود. در این فضا، امام مردم، پیامی در فضای عمومی منتشر کردند که یکایک مردم بیش از پیش به حرکت واداشت. «ما در مشکلات باید متوسل بشویم به ملت. ملتی که- بحمد اللَّه- مهیا برای کمک و فداکاری بوده و هستند. با فداکاری ملت- بحمد اللَّه- مراحلی را که بسیار اهمیت داشت پشت سر گذاشتیم. … ناچاریم که به ملت متوجه بشویم برای سازندگی. … امروز ثوابی بالاتر از اینکه به برادرهای خودتان کمک کنید [نیست] و این سازندگی را همه با هم شروع کنید که ایران خودتان درست ساخته بشود، و برادرهای خودتان نجات پیدا بکنند» (صحیفه امام، ج۸: ص ۱۷۹ و ۱۸۰). پس از آن بود که حرکت پیر و جوان، کوچک و بزرگ، قشرهای مختلف مردم و متخصصین برای ساخت ایران و تولید بسیج شد. ساختی که حاصل جوشش مردم در اطاعت فرمان امام بود.