به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، حجت‌الاسلام والمسلمین علی احمد پناهی دانشیار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، در یادداشتی مطرح کرد؛ پیاده‌روی اربعین، فراتر از یک تجمع میلیونی یا یک پیمایش جغرافیایی، تجلیِ عیانِ یک «سلوک» است؛ حرکتی که در آن، زمین زیر پای زائر، بستری برای بازگشت به خویشتن و بازسازیِ روح گشته است. این مسیر، نه تنها پیوند میان کربلا و نجف، بلکه پیوند میان «بشریتِ تشنه‌ی حق» و «کمالِ مطلقِ انسانی» است. هر گام در این مسیر، باید از مرتبه‌ی «خستگیِ جسمانی» به مرتبه‌ی «بشارتِ روحانی» ارتقا یابد. زائر حقیقی کسی نیست که تنها با پاهای خویش مسیر را می‌پیماید، بلکه کسی است که با قلبش، گام‌های بی‌جان را جان می‌بخشد. اگر این پیاده‌روی از دایره‌ی عباداتِ بدنی خارج شده و به عرصه‌ی «تزکیه‌ی نفس» نرسد، تنها گرد و غباری بر تن خواهد نشست. پس باید پرسید: آیا این گام‌ها، گام‌هایِ فرار از خودِ نفسِ امّاره هستند یا گام‌هایی برای پناه بردن به نفسِ مطمئنه؟ در این میهمانیِ عظیم، «ادب» است که تفاوت میان «مشتقی» و «زائر» را رقم می‌زند. مسیر اربعین، حریمِ قدسیِ امام حسین (ع) است. حفظ شئونات اسلامی در این مسیر، نه یک الزامِ قانونی، بلکه یک «وجدانِ دینی» است. زائر باید بداند که در این مسیر، زبان باید از غیبت، لغو و سخنانِ بی‌پروایِ دنیوی پاک باشد؛ چرا که هر کلامی، طنین خود را در فضای معنویِ این سفر دارد. ادب در رفتار، إرعایت حریم‌های اخلاقی، پوششِ متین و رفتارِ متواضعانه با دیگران، جلوه‌ای از همان صبری است که در کربلا تجلی یافت. زائر باید به یاد داشته باشد که او نماینده‌ی آرمان‌های آن قافله است. پیاده‌روی، عرصه‌ی آزمایشِ اخلاق است. در جایی که خستگی، گرسنگی و ازدحام، صبرِ انسان را به چالش می‌کشد، همان‌جاست که «اخلاقِ دینی» معنا می‌یابد. دو اصل مهم اخلاقی، ضرورتی اجتنابناپذیر دارد که عبارتند از: الف) ایثار و گذشت: همان‌گونه که خدمت‌گذارانِ این مسیر با ایثارِ بی‌حد، نمادی از کربلا هستند، زائر نیز باید با گذشت از خشم و برخوردِ مهربان با هم‌مسیران، مظهرِ آن اخلاقِ والا باشد. ب)انضباط و نظم: رعایت نظم در صفوف، احترام به حقوق عمومی و پرهیز از رفتارهایِ بی‌ملاحظه، عینِ «عدل» و «انضباطِ اسلامی» است. بی‌نظمی در مسیر، خدشه‌ای بر پیکره‌ی این حرکتِ مقدس وارد می‌کند.

فرجامِ سخن

بیایید در این سفر، تنها «مسافر» نباشیم؛ بلکه «مهاجر» باشیم. مهاجر کسی است که از خودِ فرومایه به سوی خودِ برتر کوچ می‌کند. بیایید با تکیه بر آموزه‌های وحیانی و با تکیه بر سنتِ اخلاقیِ اهل‌بیت (ع)، چنان گام برداریم که هر قدممان، نجوایِ تسلیم و اعتراف به کمالِ حق باشد. اربعین، فرصتی است برای اینکه نشان دهیم دین، تنها در کلمات نیست، بلکه در «ادب»، «اخلاق»، «التزام دینی» و «شئونِ انسانی» تجلی می‌یابد.