حجت‌الاسلام والمسلمین احمد رهدار، عضو هیأت علمی دانشگاه باقرالعلوم، مطرح کرد؛
برای خون‌خواهی باید سازوکار مشخص و قابل نظارت طراحی شود / مردم و آزادگان جهان نیز در مسئله خون‌خواهی مخاطب‌اند
تا جایی که اطلاع دارم، تاکنون نه شورای عالی امنیت ملی، نه سپاه و نه وزارت اطلاعات مصوبه‌ای برای پیگیری مسئله خون‌خواهی امام شهید تصویب نکرده‌اند و اگر اقداماتی نیز صورت گرفته باشد، بیشتر جنبه موردی و فردی داشته و قابل تعمیم و تکثیر نبوده است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، به نقل از رسا؛ حجت‌الاسلام والمسلمین احمد رهدار، عضو هیأت علمی دانشگاه باقرالعلوم در گفت‌وگویی، با تأکید بر اینکه پیگیری مسئله خون‌خواهی نباید صرفاً به نهادهای رسمی محدود شود، گفت: همه نهادها و افراد، متناسب با جایگاه و ظرفیت خود، می‌توانند در این مسئله نقش داشته باشند و مسئله اصلی، طراحی سازوکار اجرای این مطالبه و نظارت بر عملکرد مجموعه‌های مختلف است. وی با اشاره به پیام رهبر شهید انقلاب درباره شهادت شهید سلیمانی و پیام حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای به مناسبت شهادت رهبر شهید انقلاب، اظهار کرد: در این پیام‌ها، مخاطب مسئله انتقام صرفاً نهادهای رسمی قرار نگرفته، بلکه مردم، امت و آزادگان جهان نیز مخاطب قرار گرفته‌اند؛ بنابراین نباید برای اجرای این پروژه صرفاً بر ظرفیت‌های نهادی تکیه کرد. استاد حوزه علمیه با بیان اینکه ظرفیت‌های نهادی جمهوری اسلامی برای پیشبرد چنین پروژه‌ای با محدودیت‌هایی مواجه است، افزود: تا جایی که اطلاع دارم، تاکنون نه شورای عالی امنیت ملی، نه سپاه و نه وزارت اطلاعات مصوبه‌ای برای پیگیری مسئله خون‌خواهی امام شهید تصویب نکرده‌اند و اگر اقداماتی نیز صورت گرفته باشد، بیشتر جنبه موردی و فردی داشته و قابل تعمیم و تکثیر نبوده است. حجت‌الاسلام رهدار ادامه داد: حتی در صورت تصویب چنین مصوباتی، نهادهای رسمی در اجرای آنها با محدودیت‌های جدی مواجه خواهند بود؛ چراکه هر نهاد در چارچوب قوانین و سقف اختیارات خود عمل می‌کند و گاهی نهادهای مشابه، موازی یا فرادست بین‌المللی نیز محدودیت‌هایی ایجاد می‌کنند که ممکن است یک پروژه را به محاق برده یا متوقف کند. وی با اشاره به ظرفیت امت و آزادگان جهان در این زمینه تصریح کرد: اگر مسئله خون‌خواهی علاوه بر جنبه سیاسی، ملی و تاریخی، به‌عنوان یک تکلیف شرعی بر دوش امت قرار گیرد، هم ضمانت اجرای بیشتری پیدا می‌کند و هم می‌تواند فشار روانی و عملی بیشتری بر دشمن وارد کند؛ زیرا آزادگان جهان در نقاط مختلف پراکنده‌اند و به دلیل نداشتن وصف و عنوان حقوقی مشخص، امکان مقابله و حفاظت در برابر آنها برای دشمن دشوارتر خواهد بود.