امر ثانی در بحث قاعده لو کان لبان، موارد تطبیق این قاعده و استفاده از این قاعده است. اصل این قاعده این بود که اگر بین وجود یک شیء و انتشار آن ملازمه بود قهراً از عدم انتشار می‌فهمیم که آن شیء وجود ندارد.

۱۳۹۸/۱۱/۰۵

اگر معالجه بر لمس و نظر متوقف نباشد، لمس و نظر جایز نخواهد بود بلکه باید بدون آن معالجه کند. لذا اگر پزشک بدون اینکه نگاه کند بلکه با دیدن توسط نمایشگر و... معالجه می‌کند یا حتی با دستگاه‌ها به معالجه اقدام می‌کنند لمس و نظر جایز نیست.

۱۳۹۸/۱۱/۰۳

مشهور گفتند اصناف دیه شش چیز هست و پول نقشی در آن ندارد مگر به عنوان اینکه این اصناف ست یا میسور نیست اداء عینش یا تراضی می‌کنند جانی با ولی مقتول و پول یکی از اصناف دیه را می‌دهند.

۱۳۹۸/۱۱/۰۲

هر جا حق صادق است باید قابلیت اسقاط داشته باشد و مواردی که قابلیت اسقاط ندارد، مصداق حق نیست بلکه مصداق حکم است. این مطلب به مشهور هم نسبت داده شده و ادعای اتفاق هم شده است.

۱۳۹۸/۱۰/۳۰

یکی از قواعدی که در فقه به خصوص بعض فقهاء کثیراً به آن استناد می‌فرمایند قاعده «لو کان لبان» است. حاصل مفاد این قاعده این است اگر چنین حکمی‌ وجودش لازمه داشت با اشتهار بین متدینین، بین مردم و باید امر ظاهر و آشکاری برای همه می‌شد، ولی این اشتهار وجود ندارد پس معلوم می‌شود آن نبوده است.

۱۳۹۸/۱۰/۲۸

شاید بتوان گفت از آنجا که علاج جزو واجبات کفایی است و اگر فرد بداند که اضطرار بیماران در آینده مندفع نمی‎شود مگر به اینکه این افراد از الان آموزش ببینند، به جواز آموزش و لمس و نظر برای آنان حکم شود.

۱۳۹۸/۱۰/۲۶

در موارد حق اصطلاحی، نه تنها شخص سلطنت و احاطه دارد و نه تنها اهلیت و اولویت دارد، بلکه مورد حق یک نحو اختصاصی به شخص دارد و اختصاصی است که خود این اختصاص هم در اختیار شخص است و قابل جدا شدن و عزل از شخص است.

۱۳۹۸/۱۰/۲۴

مشهور گفته‌اند: اصناف دیه شش تا است، ‌جانی مخیر است بین یکی از این شش تا را پرداخت کند. تومان جزء این اصناف ست نیست، ‌دلار جزء این اصناف ست نیست. درهم است، دینار است و بقیه هم که اجناس غیر نقدی هستند.

۱۳۹۸/۱۰/۲۳