آیت‌الله مهدوی: اگر آیۀ شریفۀ قرآن دستور به تقویت قدرت و اقتدار و تهیۀ انواع سلاح‌ها و ابزارهای جنگی می‌دهد، دلیل آن را ترساندن دشمنان خدای قهار و دشمنان مسلمانان (و حتی دشمنانی که در ظاهر معلوم نیستند اما خدای متعال آن‌ها را می‌شناسد) ذکر می‌کند تا جنگی اتفاق نیفتد؛ نه آنکه مسلمانان شروع‌کنندۀ جنگ و آغازگر توسعۀ قلمرو جغرافیایی خود باشند: «وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ يَعْلَمُهُمْ» (انفال/ 60).

۱۴۰۵/۰۱/۲۷

هنگامی که غبار جنگ غلیظ می‌شود و ماشین جنگیِ باطل با تمام توانِ مادی خود به میدان می‌آید، چشم‌های ظاهربین تنها ویرانی و تسلطِ مقطعیِ ظالمان را می‌بینند. اما در دستگاه محاسباتیِ قرآن، تاریخ نه یک خطِ ممتد از پیروزی‌های مادی برای زورگویان است، و نه پایانی مبهم دارد. هستی بر پایه قوانینی استوار است که «چرخشِ قدرت»، «سرانجامِ حیات» و «تضمینِ پیروزیِ نهایی حق» را مهندسی می‌کنند.

۱۴۰۵/۰۱/۱۷

در هر نبردی، پیش از آنکه سلاح‌ها شلیک کنند، این «انگیزه‌ها» و «اراده‌ها» هستند که با هم می‌جنگند. اگر بپرسیم چه چیزی به انسان انگیزه حرکت، جنگیدن و مقاومت می‌دهد، در هندسه معرفتی علامه طباطبایی به قانونی به نام «سنت زینت» می‌رسیم. زینت، همان جاذبه و زیباییِ نهفته در دلِ اشیاء و افعال است که انسان را به سمت خود می‌کشد (المیزان، ج7،ص315). خداوند این کشش را در عالم قرار داده تا چرخِ هستی از حرکت نایستد؛ اما در میدان جنگ میان حق و باطل، این سنت به سه شاخه کاملاً متفاوت (عمومی، مختص حق و مختص باطل) تقسیم می‌شود که شناخت آن‌ها، پرده از روان‌شناسیِ پیچیده این نبرد برمی‌دارد.

۱۴۰۵/۰۱/۰۸