این‌که امیرالمؤمنین علیه‌‌السلام می‌خواست جامعه به گفتن و شنیدن حرف حق عادت بکند، به دو مقدمه نیاز دارد: اولا حق‌گویی باید از مقارنات تلخ پیراسته شود؛ مؤمن باید «جَمِيلُ‌ الْمُنَازَعَةِ» باشد، در هنگام فوران غضب، عدالت را رعایت کند (عَدْلٌ إِنْ غَضِبَ) و در هنگام مطالبه‌گری تندی نکند (رَفِيقٌ إِنْ طَلَبَ) و ثانیا شنوندگان بویژه مدیران، باید خود را به مرتبه‌ای از بلوغ و رشد برسانند که حرف حق را حتی در جایی که با امیال شخصی یا صنفی یا جناحی آنها مخالفت دارد، شیرین بیابند وگرنه باید «تلخی» را تحمل کنند. چنین بود که فرمود: « آلَةُ الرِّيَاسَةِ سَعَةُ الصَّدْر»

۱۴۰۵/۰۳/۱۰

آنچه در میادین کشور در حال وقوع است، بیش از آنکه یک رویداد سیاسیِ گذرا باشد، یک «گذارِ شهری» است. ما در حال عبور از یک مرحله‌ی تاریخی هستیم که در آن، شهروندانِ «اتمیزه شده» در حال بازکشفِ دوباره‌ی یکدیگرند. این جنبشِ شبانه، در واقع تمرینی برای «مدیریتِ محلیِ بحران» است. شهرسازیِ آینده در ایران، ناگزیر است که این تجربه را به عنوان یک درسِ بزرگ در نظر بگیرد: شهرِ تاب‌آور، شهری است که در آن «میدان» و «محله» نه برای عبورِ خودروها، بلکه برای «تولیدِ زندگیِ جمعی» طراحی شده باشد. این، همان نقطه تلاقیِ استقلالِ ملی با حقِ شهروندی در فضایِ زیستِ محلی است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۰

با توجه به تکمیل زیرساخت‌های فنی، از ابتدای سال ۱۴۰۵ مدارک تحصیلی سطح سه و چهار به صورت سامانه‌ای و با مشخصات زیر صادر خواهد شد: 1- درج کُد‌ QR برای امکان استعلام سریع 2- حذف عکس فیزیکی و چاپ با عکس دیجیتال (بر اساس عکس موجود در سامانه پیشخوان) 3- صدور یکپارچه و الکترونیکی از طریق سامانه

۱۴۰۵/۰۳/۱۰

حجت الاسلام سیدباقری: شهید لاریجانی بر این باور است که مسئله بنیادین در حکمرانی ایران، نبود نظریه فلسفی منسجم از عدالت اجتماعی است. این کمبود باعث نوسان‌های ۱۸۰ درجه‌ای سیاست‌گذاری‌ها شده: از ملی‌سازی و دولتی کردن کارخانه‌ها تا تأکید محض بر رقابت اقتصادی تا توزیع گسترده یارانه‌ها. رهبر شهید انقلاب این وضعیت را حرکت آونگی یا زیگزاگی می‌نامید. علی لاریجانی این فقدان را ریشه اختلال در تحقق عدالت و پیشرفت می‌دانست. عدالت در اندیشه او زیرساخت بنیادین حکمرانی است، نه ارزشی تشریفاتی.

۱۴۰۵/۰۳/۰۹

در فقه اسلامی، حتی در خصوص سرزمین‌های خشکی نیز مالکیت به معنای متعارف و مدرن آن کمتر موضوعیت دارد و تمرکز بیشتر بر حق دفاع و اداره عقلایی سرزمین است. بسیاری از مرزبندی‌های ملی کنونی حاصل تحولات پس از جنگ‌های جهانی و فروپاشی امپراتوری‌هاست. از این رو، دفاع مشروع کشورها از سرزمین خود عمدتاً مبتنی بر نظامات قراردادی بین‌المللی است و اثبات فقهی آن نیازمند اقامه ادله مستقل می‌باشد.

۱۴۰۵/۰۳/۰۵

پیمان ابراهیم، از منظر فقه بین‌الملل اسلامی، یک «عقد» بود ــ توافقی دوطرفه میان دولت‌های امضاکننده که بر اساس آن، طرفین متعهد به «عادی‌سازی روابط» و «خودداری از اقدامات خصمانه» علیه یکدیگر می‌شدند. اما هر عقدی، در منطق فقه، تابع «شرایط صحت» و «موجبات فسخ» است. آنچه در ۷۵ روز جنگ ۲۰۲۶ رخ داد، از منظر فقهی، چیزی نیست جز «انفساخ قهری» این عقد به سبب «تخلّف از مقتضای ذات عقد» و «ورود ضرر اعظم بر طرفین».

۱۴۰۵/۰۲/۲۸

نخستین و سترگ‌ترین ارمغانِ جنگِ رمضان، «انسجامِ ملی» بود که چون تار و پودی پولادین، جامعه را در هم تنید. پیش از این، شاید تفاوت‌هایِ قومی، مذهبی، یا منطقه‌ای، همچون شکاف‌هایی نادیده، در پیکرِ ملت وجود داشت. اما در سایۀ هجومِ دشمن، ضرورتِ بقا، همگان را به گردِ یک محور فراخواند.

۱۴۰۵/۰۲/۲۸