به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، حجت‌الاسلام والمسلمین علی رضاییان استاد درس خارج حوزه علمیه قم، در گفتگویی اختصاصی با پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح مطرح کرد؛

سوال: دوام، بقاء و بهره برداری از پیروزی بر دشمن چگونه حاصل می شود؟ ضمانت پیروزی چیست؟

حجت‌الاسلام والمسلمین رضاییان:

از مهم‌ترین مسائل پس از پیروزی این است که این پیروزی چگونه دوام و بقا پیدا می‌کند و بهره‌برداری از آن به چه شکل خواهد بود. این پرسشی است که به‌طور طبیعی پیش از پیروزی نیز در ذهن بسیاری از عزیزان مطرح بوده، ذهن‌ها را به خود مشغول کرده است؛ این پیروزی تا چه زمانی ضمانت بقا دارد و این ضمانت با چه چیزی حاصل می‌شود؟

پس از این همه مدت که معاهدات بین‌المللی، توافقات برجامی و غیرِبرجامی، همگی از اعتبار ساقط شده و هیچ ضمانت اجرایی نداشته‌اند؛ در شرایطی که حقوق بین‌الملل زیر پا گذاشته شده و مجامع بین‌المللی کارایی خود را از دست داده‌اند، این سؤال به‌درستی مطرح می‌شود که پیروزی ما برای بقا و بهره‌برداری از آن، چه تضمینی می‌تواند داشته باشد؟

با چه ضمانتی می‌توان به اطمینان قلبی و اطمینان بیرونی رسید که بتوانیم به بهره‌برداری از این پیروزی دل خوش کنیم و از آن استفاده نماییم؟

در اینجا باید بازخوانی کنیم و دوباره بنگریم که با نگاه و زاویه دید الهی، پاسخ این سؤال چگونه خواهد بود. آنجا که خدای متعال از آمادگی کامل با ما سخن می‌گوید:

«وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ»

در این آیه شریفه، خدای متعال ضمانت اجرا و پاسخ این پرسش را به‌روشنی بیان کرده است. آمادگی و توان شما باید به حدی باشد که در آن «بازدارندگی» وجود داشته باشد. بازدارندگی آثار متعددی دارد و یکی از مهم‌ترین آثار آن، ضمانت اجرای بقا و استمرار پیروزی است.

وقتی در جنگ ــ از جمله همین جنگی که بر ما تحمیل شد ــ به پیروزی دست پیدا می‌کنید و این موهبت به شما عطا می‌شود، در شرایطی که هیچ معاهده‌ای ضمانت اجرا ندارد و دشمن شما در طول تاریخ نشان داده که به هیچ پیمان اخلاقی، حقوقی و بین‌المللی پایبند نیست، تنها و تنها از دل این آیه شریفه می‌توان راه را فهمید؛ راهی که جز این نیست.

البته این سخن را صرفاً به‌عنوان برداشت شخصی از آیه عرض نمی‌کنم. زمانی که همه راه‌ها بسته به نظر می‌رسد، فهم ما این است که تنها راه، تنها ضمانت اجرا و تنها عامل بازدارندگی، در ذیل همین فرمان الهی نهفته است: اینکه شما آمادگی‌ای داشته باشید که دشمن و حتی پشت‌صحنه دشمن دچار خوف و ترس شود.

این ترس، مقدمه بازدارندگی است. هنگامی که دشمنی قصد درگیری دارد، پیش از هر چیز باید در ذهن خود این امید را داشته باشد که اگر وارد جنگ شد، می‌تواند به اهدافش برسد. اما اگر از ابتدا ترس در ذهن او شکل بگیرد، همین ترس بزرگ‌ترین عامل بازدارندگی خواهد بود؛ عاملی که هیچ معاهده حقوقی و بین‌المللی قادر به ایجاد آن نیست.

فرض کنید دشمنی شریر از ابتدا از شما بترسد و اصلاً به سراغ شما نیاید. او شاید از نقض معاهدات حقوقی، بین‌المللی یا حتی احکام دیوان‌های مختلف هراسی نداشته باشد، اما اگر از قدرت شما بترسد، این بزرگ‌ترین بازدارندگی است.

بنابراین، پاسخ سؤال بر اساس این آیه شریفه کاملاً روشن است: اگر می‌خواهیم از جنگ دوازده‌روزه تا شرایط فعلی و تا آثار پیروزی‌ای که الحمدلله محقق شده است، بهره‌برداری کنیم و این پیروزی استمرار داشته باشد، تنها راه، رسیدن به قدرتی است که طرف مقابل را دچار ترس کند.

[video width="1920" height="1080" mp4="https://ihkn.ir/wp-content/uploads/2026/04/14030120.mp4"][/video]