به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، به نقل از روابط عمومی دانشگاه فردوسی مشهد؛ شاهنامه، ایران نامه است. این اثر فاخر، فرهنگ و بوم این زمین را روایت کرده است. شاهنامه، خدای نامه ای است که پاسدار هویت تاریخی ایران و ایرانیان بوده است. فردوسی حکیم در شاهنامه با تکیه بر خدای نامه ها، روایات مانده در سینه بزرگان و دهقانان و همچنین آگاهی و دانایی خویش، فرهنگ ایران زمین را ثبت کرده است. فردوسی در زمانه ای به روایت تاریخ ایران و ایرانیان پرداخته که ما به دلیل یورش ها و تهاجم های متعدد، دارای یکپارچگی سرزمینی نبوده ایم، به دیگر سخن، ایران در جغرافیای سرزمینی اش چند پاره شده بود. حکومت های محلی و قومی مختلف هر یک پاره ای از پیکر وطن را تصرف کرده در آن حکمرانی می کردند. در فضایی که حکومت های غیر ایرانی، بر خراسان بزرگ مسلط شده بودند و چندان دغدغه تاریخ و فرهنگ ایران را نیز نداشتند، فردوسی از ایران گفت و تاریخ ایران را سرود. فردوسی با وجود آن که در فضای تعصب آلود زیست می کرد، منادی حق بود و ولایت مداری خویش را بیان داشت: "منم بنده اهل بیت نبی/ستاینده خاک پاک وصی". فردوسی در کنار سرودن ایران، از انیرانیان(غیر ایرانی ها) و تجاوزهایشان به بوم ایرانیان نیز سخن گفت و رشادت های ایرانیان در پاسداری از ایران شهر را نشان داد. او از بیگانگانی چون ضحاکیان برای ما گفته است و خودی هایی چون تورانیان که پشت به خاک وطن کردند و فرهنگی دیگر برگزیدند. فردوسی در هر دو روایت نشان داده است که همیشه در فهم و باور ایرانیان این گفته پایدار بوده و خواهد بود که ایران، ویران نخواهد شد: "دریغ است ایران که ویران شود". فردوسی نشان داده که در برابر ضحاک، فریدون فرخ و در مقابل تورانیان، کیخسرو و منوچهر، پاسدار خداباوری، دین داری و مرز و بوم ایران و ایرانیان بوده اند. فردوسی، خداباوری، خردورزی و مقاومت و ایستادگی ایرانیان در مقابل دشمنان و بیگانگان را نشان می دهد. فردوسی ایران نامه خود را با این سخن آغاز می کند "به نام خداوند جان و خرد"، در متن شاهنامه توصیه اخلاقی می نماید که خودپرستی و خودخواهی، نتیجه اش گمراهی و شکست است: "منی چون به پیوست با کردگار/ شکست اندر آورد و برگشت کار"، شاهنامه به ما درس اتحاد و ایستادگی تاریخی ایرانیان را می آموزاند. شاهنامه، جنگ و صلح ایرانی را با همدیگر دیده است، ایرانیان آنجا که لازم است می جنگند و آنجا که مصلحت است، صلح می کنند. شاهنامه برای امروز ما نیز درس ها دارد، امروزی که باری دیگر بیگانگان و دشمنان، طمع به خاک وطن کرده اند، گفتار فردوسی که بر آمده از هویت ملی و دینی است به ما ایستادگی تاریخی ایرانیان برای حفظ ایران را یادآوری می کند، ما بر اساس پایه های مستحکم فرهنگ و هویت ایرانی و اسلامی خویش است که امروز، فرهنگی متفاوت از ایستادگی را به نمایش گذاشته و مفهومی چون سنگر خیابان را ساخته ایم. فردوسی آموزگاری خردورز و ایران دوستی حکیم است که به ما آموخته است که "توانا بود هر که دانا بود"، آری باید توانا باشیم چرا که دشمنان ایران در طول تاریخ از توانایی و قدرت ایران و ایرانیان، ترس داشته اند. درس شاهنامه برای امروز ما این است: پاسداری از فرهنگ و بوم ایران زمین روابط عمومی دانشگاه فردوسی مشهد، زادروز حکیم ابوالقاسم فردوسی را به تمامی ایرانیان و خرد دوستان تبریک عرض کرده و عنوان می دارد که گفتار پرافتخار فردوسی: "خرد باید و دانش و راستی" فراتر از یک سخن و شعار است، بیانی است که می تواند چراغ راه همگان برای رسیدن به سعادت باشد.