به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، به نقل از مرکز پژوهش های مجلس؛ در نظام ارزش گذاری جمهوری اسلامی ایران، خانه داری به عنوان یک اولویت راهبردی شناخته می شود؛ به گونه ای که نقش محوری زنان خانه دار در صیانت و انسجام کانون خانواده، جایگاهی بنیادین دارد. ۷۰/۵درصد از جمعیت زنان در سن فعالیت در ایران را زنان خانه دار تشکیل می دهند و به رغم اینکه نقش خانه داری در اسناد سیاستی و قانونی به رسمیت شناخته شده، اما سیاست های حمایتی موجود اغلب پراکنده، غیرالزام آور و فاقد جامعیت لازم برای زنان خانه دار است. مطالعه تجارب پنج کشور با سطوح توسعه متفاوت و رویکردهای متمایز (کانادا، بریتانیا، سوئد، فرانسه و برزیل)، بیانگر وجود سیاست هایی مانند اختصاص «اعتبارات بیمه ای» براساس سن فرزندان و توسعه مهدکودک های ارزان قیمت و افزایش مرخصی پدران، در سیاست های حمایتی این کشورهاست. بااین حال، موفقیت این الگوها مشروط به تغییر فرهنگ محیط کار برای مشارکت پدران و نگاه به زنان خانه دار نه به عنوان«خدمات گیرنده»، بلکه به عنوان «کنشگر خلاق و نوآور» و ارزش گذاری کار خانگی زنان است. بنابراین برای ارتقای جایگاه زنان خانه دار، راهکارهایی پیشنهاد می شود: نخست، ثبت آماری و ایجاد حساب های اقماری برای محاسبه سهم کار خانگی در تولید ناخالص داخلی در راستای ارزشگذاری کار خانگی؛ دوم، استقرار نظام «اعتبار بیمه ای مراقبت» برای احتساب سال های خانه داری به عنوان سوابق بازنشستگی؛ سوم، توسعه زیرساخت های مراقبتی (مانند مهدکودک ها) و گذار از یارانه های نقدی به سمت مهارت آموزی در مراکز نوآوری و انجام اقدامات فرهنگی نظیر ترویج مرخصی پدری برای اصلاح الگوی تقسیم کار در خانواده. به نظر این بسته سیاستی با هم افزایی نهادهای متولی، امنیت اقتصادی و رشد اجتماعی زنان خانه دار را تضمین می کند. دانلود گزارش