به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، دکتر ابوالفضل اقبالی، مدیر اندیشکده زوج، در یادداشتی مطرح کرد؛ در روزگاری که اباحه‌گری همچون طوفانی سهمگین، نه تنها حجاب، بلکه حتی لباس را از تن زنان و شلوار را از پای مردان درآورده است، حفظ حریمِ تن، ذهن، و مهمتر از همه «هویت» در دختران و بانوان باحجاب این سرزمین اگر بیش از مجاهدت رزمندگان اجر و ارزش نداشته باشد، قطعا کمتر از آن نیست. زنان و دخترانِ محجبه در این زمانه‌ی لاقیدی و ولنگاری، حافظان میراثِ ملی و دینی این مرز و بوم و مدافعانِ حریم اخلاقی جامعه هستند. دخترِ نوجوانی که علیرغم کششِ قدرتمندِ محیط و احاطه‌ی رسانه، همسالان، گروه‌های مرجع، ویترین و خیابان، آگاهانه به حجاب ملتزم مانده است و پوشش چادر را در این وانفسای برهنگی انتخاب کرده است، «قهرمانِ ملی» و مستحقِ تکریم و قدردانی‌ست. بانوی جوانی که علیرغم گرایشِ درونیِ فعال و قوی به تنوع، ابراز و تایید، در این بازارِ فریبای رنگ و طرحِ جلوه‌گری و هجومِ نگاه‌ها و تقاضاهای جهت‌دارِ خیابان، حجاب ساده و موقر را برمی‌گزیند، شایسته‌ی تقدیس و تعظیم است. با این وجود اما این روزها احوال زنِ محجبه‌ی ایرانی خوب نیست. بانوان عفیفه و دختران باوقار ایرانی روزگار سختی را سپری می‌کنند. هم به دلیل اینکه شاهد زوال ارزش‌های زنانه و اعتبار‌زدایی از شخصیت و کرامتِ انسانیِ هم‌جنس‌های خویش هستند و هم به دلیل اینکه مجبورند به خاطر پوشش خود، ناملایمتی‌ها و کینه‌های سیاست‌زده‌ی اقلیتی بی‌صفت از شهروندان فارسی‌زبان را تحمل کنند. این شرایط گاهی به قدری سخت می‌شود که باعث تجدیدنظر برخی از این بانوان عفیفه نسبت به استفاده از «چادر» می‌گردد. براساس آمارهای اجتماعی، در حال حاضر بیش از یک سوم بانوان جامعه محجبه و ملتزم به چارچوب‌های حجاب شرعی هستند. اینها را نه تنها باید حمایت و حفظ کرد، بلکه باید برای توسعه عددی‌شان توانمند و تقویت نمود. تعداد محجبه‌ها را فقط خود محجبه‌ها می‌توانند افزایش دهند. این یک اصل تجربیِ ثابت شده برای منی است که دو دهه از عمرم را صرف فعالیت در زمینه حجاب کرده‌ام. لذا محجبه‌ها را باید به عنوان پاسدارانِ مرزهای اخلاقی جامعه تکریم و تقویت نمود. تکریمِ بانوی محجبه ایرانی باید تبدیل به یک اراده‌ی ملی شود. هرکسی با هر ظرفیتی که در اختیار دارد باید قدمی را در این مسیر بردارد. نخبگان اجتماعی باید معطوف به طراحیِ مدلی برای تکریم و تعظیم آنها گردند، اهالی رسانه باید اهتمام به بازنمایی بانوان محجبه در قاموسِ قهرمانان جامعه داشته باشند، اهالی قلم و سخن باید قصارترین کلمات خود را خرج دختران و بانوان عفیف و باحیای ایرانی کنند، قانون و نظم سیاسی باید کرامتِ زن محجبه ایرانی را خط قرمز خود قلمداد کند و مردم کوچه و بازار نیز باید در برابر شرافتِ زن مسلمانِ محجبه کرنش‌گر و غیور باشند. خلاصه اینکه تکریم، حمایت و تقدیر از بانوی باوقار و باحیای ایرانی باید به یک نهضت عمومی در جامعه ایران تبدیل شود.