آموزه های مکتب غدیر برخلاف آنچه برخی تنگ نظران می پندارند میتواند یکی از مهمترین محورهای اجتماع همگرایی و وحدت امت اسلامی باشد. پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله) با ابلاغ ولایت و امامت امیر مؤمنان علی (علیه السلام) و تأکید بر مودت و پیروی از آن حضرت راه بقا و تداوم اسلام ناب را به روی بشریت گشود.

۱۴۰۵/۰۳/۱۲

تقلیل فضای مجازی به تشبیهِ ساده‌انگارانه‌ی «اتوبان»، نه یک استعاره‌ی روشنگر، که آدرسِ غلطی برای فرار از مسئولیت است. اگر این فضا را به اتوبان تشبیه می‌کنیم، باید بپذیریم که هیچ مسیرِ مواصلاتیِ استاندارد در جهان، بدون حضورِ مقتدرِ «پلیس راهور»، ضوابطِ دقیقِ ایمنی و «پاسخگویی حقوقی» معنا نمی‌یابد. در این‌جا، «مدیریت»، نه یک اقدامِ واکنشی برای انسداد، بلکه ضرورتی برای صیانت از امنیتِ ملی در برابر «آنارشیِ دیجیتال» است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۲

مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری با مشارکت میز مطالعات اجتماعی جنگ، فراخوان طرح‌های پژوهشی سال ۱۴۰۵ خود را منتشر کرد. این فراخوان با هدف حمایت از پژوهش‌های مسئله‌محور در حوزه‌های فرهنگی، اجتماعی و دانشگاهی، سه محور اصلی را برای دریافت طرح‌های پژوهشی اعلام کرده است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۱

حجت‌الاسلام والمسلمین ملک‌زاده: پهلوی معتقد بود در ایران یک گسست معرفتی اتفاق افتاده و برای همین هم بر میراث هخامنشیان و ساسانیان به عنوان منابع مشروعیت فرهنگی خودش تأکید داشت. و به جای اسلام و آموزه‌های اسلامی، بیشتر آن میراث باستانی ایران را تبلیغ می‌کرد و سعی می‌کرد اصلاحات حقوقی در ایران مبتنی بر مدل غربی (نه مدل اسلامی) انجام شود – که این خودش یک تناقض هم بود، به خاطر اینکه مدل غربی نسبتی با دوره پیشااسلام هم نداشت و فقط ضدیت با مدل اسلامی داشت. همچنین تلاش برای رهایی‌سازی نهاد دین از نهاد دولت و تعریف سکولار از دولت در عصر پهلوی در راستای همین رویکرد انجام می‌شود.

۱۴۰۵/۰۳/۱۱

آیت‌الله علیدوست: در مسائلی از جمله جهاد، دفاع، حقوق بشردوستانه، جنگ، آتش‌بس، هدنه، موادعه؛ یک پرسش که واقعاً باید به‌صورت فقیهانه به آن پرداخته شود این است که آیا «اصل» بر ثبات حکم شرعی است یا متغیر بودن آن ؟

۱۴۰۵/۰۳/۱۰

این‌که امیرالمؤمنین علیه‌‌السلام می‌خواست جامعه به گفتن و شنیدن حرف حق عادت بکند، به دو مقدمه نیاز دارد: اولا حق‌گویی باید از مقارنات تلخ پیراسته شود؛ مؤمن باید «جَمِيلُ‌ الْمُنَازَعَةِ» باشد، در هنگام فوران غضب، عدالت را رعایت کند (عَدْلٌ إِنْ غَضِبَ) و در هنگام مطالبه‌گری تندی نکند (رَفِيقٌ إِنْ طَلَبَ) و ثانیا شنوندگان بویژه مدیران، باید خود را به مرتبه‌ای از بلوغ و رشد برسانند که حرف حق را حتی در جایی که با امیال شخصی یا صنفی یا جناحی آنها مخالفت دارد، شیرین بیابند وگرنه باید «تلخی» را تحمل کنند. چنین بود که فرمود: « آلَةُ الرِّيَاسَةِ سَعَةُ الصَّدْر»

۱۴۰۵/۰۳/۱۰

آنچه در میادین کشور در حال وقوع است، بیش از آنکه یک رویداد سیاسیِ گذرا باشد، یک «گذارِ شهری» است. ما در حال عبور از یک مرحله‌ی تاریخی هستیم که در آن، شهروندانِ «اتمیزه شده» در حال بازکشفِ دوباره‌ی یکدیگرند. این جنبشِ شبانه، در واقع تمرینی برای «مدیریتِ محلیِ بحران» است. شهرسازیِ آینده در ایران، ناگزیر است که این تجربه را به عنوان یک درسِ بزرگ در نظر بگیرد: شهرِ تاب‌آور، شهری است که در آن «میدان» و «محله» نه برای عبورِ خودروها، بلکه برای «تولیدِ زندگیِ جمعی» طراحی شده باشد. این، همان نقطه تلاقیِ استقلالِ ملی با حقِ شهروندی در فضایِ زیستِ محلی است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۰