دموکراسی غربی بر مبنای افکار عمومی شکل گرفته است. هر کس کنترل افکار عمومی را در دست بگیرد دموکراسی را کنترل می‌کند. از همین رو کاربست دموکراسی به شیوه غربی برای کشورهای غیر غربی بیشتر از صرف کاربست یک فرم سیاسی، ابزاری استعماری است چرا که افکار عمومی در جهان در ید اختیار غرب و رسانه‌های آن است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۹

تقابل اصلی امویان و عباسیان با اهل بیت علیهم السلام و شیعیان و پیروان آنان در موضوع «اسلام اجتماعی» بود و نه «اسلام فردی». نزاع اصلی بر سر «اسلام سکولار» و «اسلام سیاسی» بود. خلفای اموی و عباسی نه تنها مخالفتی با اسلام فردی نداشتند؛ بلکه کاملاً به آن دامن می‌زدند.

۱۴۰۵/۰۳/۱۹

عربستان سعودی طی سال‌های اخیر کوشیده است با سرمایه‌گذاری گسترده وارد عرصه صنعت سینما شود؛ حوزه‌ای که تا همین چند سال پیش عملاً در این کشور وجود نداشت. ممنوعیت اکران فیلم در سینماهای عربستان تا سال ۲۰۱۸ باعث شده بود این کشور برخلاف بسیاری از همسایگان خود فاقد تجربه تاریخی در تولید و مصرف سینما باشد.

۱۴۰۵/۰۳/۱۸

مانایی و پایایی میراث گرانقدر خمینی کبیر، یعنی انقلاب و جمهوری اسلامی، که رهاورد خون و دل‌های هزار ساله فقیهان شیعه و خون‌های بر زمین ریخته هزاران انسان آزاده در طول تاریخ شیعه و انقلاب اسلامی است، جز از راه تقویت و تکامل نرم افزار بنیادین آن، یعنی «فقه اسلامی» و روزآمد سازی آن در جهت پاسخگویی به نیازهای جامعه و نظام اسلامی در حوزه‌های مختلف حیات فردی و جمعی ممکن نیست.

۱۴۰۵/۰۳/۱۶

بسیاری از نظامات اجتماعی کشور همچنان نافرجام و بی‌سامان باقی مانده؛ در حالی این مهم در شمار وظائف حتمی حوزه علمیه است و حوزه باید این خلاء را پر کند» و همیشه هشدار می داد که «امروز نمیتوان فقاهت را همچون ناآگاهان، غرق شدن در احکام فردی و عبادی دانست و بایستی به سمت تبیین و تولید فقه نظامات اجتماعی و حکمرانی رفت

۱۴۰۵/۰۳/۱۳

تقلیل فضای مجازی به تشبیهِ ساده‌انگارانه‌ی «اتوبان»، نه یک استعاره‌ی روشنگر، که آدرسِ غلطی برای فرار از مسئولیت است. اگر این فضا را به اتوبان تشبیه می‌کنیم، باید بپذیریم که هیچ مسیرِ مواصلاتیِ استاندارد در جهان، بدون حضورِ مقتدرِ «پلیس راهور»، ضوابطِ دقیقِ ایمنی و «پاسخگویی حقوقی» معنا نمی‌یابد. در این‌جا، «مدیریت»، نه یک اقدامِ واکنشی برای انسداد، بلکه ضرورتی برای صیانت از امنیتِ ملی در برابر «آنارشیِ دیجیتال» است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۲

این‌که امیرالمؤمنین علیه‌‌السلام می‌خواست جامعه به گفتن و شنیدن حرف حق عادت بکند، به دو مقدمه نیاز دارد: اولا حق‌گویی باید از مقارنات تلخ پیراسته شود؛ مؤمن باید «جَمِيلُ‌ الْمُنَازَعَةِ» باشد، در هنگام فوران غضب، عدالت را رعایت کند (عَدْلٌ إِنْ غَضِبَ) و در هنگام مطالبه‌گری تندی نکند (رَفِيقٌ إِنْ طَلَبَ) و ثانیا شنوندگان بویژه مدیران، باید خود را به مرتبه‌ای از بلوغ و رشد برسانند که حرف حق را حتی در جایی که با امیال شخصی یا صنفی یا جناحی آنها مخالفت دارد، شیرین بیابند وگرنه باید «تلخی» را تحمل کنند. چنین بود که فرمود: « آلَةُ الرِّيَاسَةِ سَعَةُ الصَّدْر»

۱۴۰۵/۰۳/۱۰

آنچه در میادین کشور در حال وقوع است، بیش از آنکه یک رویداد سیاسیِ گذرا باشد، یک «گذارِ شهری» است. ما در حال عبور از یک مرحله‌ی تاریخی هستیم که در آن، شهروندانِ «اتمیزه شده» در حال بازکشفِ دوباره‌ی یکدیگرند. این جنبشِ شبانه، در واقع تمرینی برای «مدیریتِ محلیِ بحران» است. شهرسازیِ آینده در ایران، ناگزیر است که این تجربه را به عنوان یک درسِ بزرگ در نظر بگیرد: شهرِ تاب‌آور، شهری است که در آن «میدان» و «محله» نه برای عبورِ خودروها، بلکه برای «تولیدِ زندگیِ جمعی» طراحی شده باشد. این، همان نقطه تلاقیِ استقلالِ ملی با حقِ شهروندی در فضایِ زیستِ محلی است.

۱۴۰۵/۰۳/۱۰