به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، دکتر زهرا داورپناه، عضو هیات علمی پژوهشکده زن و خانواده، در گفتگویی اختصاصی با پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح مطرح کرد؛

سوال: با توجه به تجربه جنگ‌های اخیر، وضعیت ارزش‌های لیبرال دموکراسی در جهان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

دکتر داورپناه:

استعمارگر، نه تنها سرزمین، ذهن و زبان شما را نیز مستعمره خود می‌کند. به همین دلیل، اکنون وقتی می‌خواهیم درباره مسائلمان، درباره ظلمی که به ما شده و رنجی که بر ما تحمیل شده است صحبت کنیم، احساس می‌کنیم واژه‌ای در اختیار نداریم. و چون واژه نداریم، مجبور می‌شویم به سراغ همان واژه‌های رایج برویم.

مثلاً وقتی فکر می‌کنیم چگونه می‌توان این وضعیت را توضیح داد؟ اولین چیزی که به ذهن می‌رسد این است که «حقوق بشر را رعایت نکردند، کرامت انسانی را رعایت نکردند.»

بخشی از ادبیات لیبرالی، ادبیات ادیان است. واژگانی مثل کرامت، برابری بشر همگی در اصل ریشه‌های انجیلی دارد و البته میراث مشترک ادیان است؛ در این بخش نمی‌خواهیم مناقشه‌ای کنیم.

امّا بخش دیگر ماجرا نشان می‌دهد که وقتی ما می‌خواهیم با این زبان حرف بزنیم، در واقع این واژگان کافی نیستند. این وضعیت باعث می‌شود که بسیاری از افراد تحصیل‌کرده و روشنفکران ما، هرگاه درباره جامعه‌ی ایران سخن می‌گویند، مدام بگویند: «شما احساس پیروزی دارید، شور دارید، شوق دارید»؛ انگار همه‌چیز از جنس ناشناخته‌ای است که قابل نظریه‌پردازی نیست. و این همان نکته‌ای است که به ما فراخوان می‌دهد که باید به سوی زبانی از آنِ خود برویم، از ارزش‌های خودمان حرف بزنیم و به این نظام اخلاقی و ارزشی بسنده نکنیم؛ نظامی که می‌تواند با اتفاقات غزه کنار بیاید، می‌تواند با کشتار میناب کنار بیاید و می‌تواند با اتفاقاتی که در سرزمین خودشان می‌افتد از جمله در جزیره‌ی اپستین، (به قول رهبر شهید آن جزیره‌ی بدنام) کنار بیاید، بدون اینکه برایش دغدغه‌ای ایجاد شود.