حجتالاسلام والمسلمین زیبایینژاد: تاکنون نگاه ما به زنان و خانواده در ایران، نگاه به «قشر بهرهبردار» بوده است. اما این نگاه اشتباه است. بهرهبرداری یکی از شؤون زن و خانواده است. شأن دیگر زن و خانواده، «مشارکتکننده» در امور کشور، شهرها و محلهها است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا زیبایینژاد، رئیس پژوهشگاه زن و خانواده پاسخ میدهد، در گفتگویی اختصاصی با پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح مطرح کرد؛
سوال:
با توجه به کنشگری اجتماعی موفق مردم به خصوص زنان در جنگ اخیر، نقش مردم در مدیریت پسا جنگ چیست؟
حجتالاسلام والمسلمین زیبایینژاد:
تاکنون نگاه ما به زنان و خانواده در ایران، نگاه به «قشر بهرهبردار» بوده است. اما این نگاه اشتباه است. بهرهبرداری یکی از شؤون زن و خانواده است. شأن دیگر زن و خانواده، «مشارکتکننده» در امور کشور، شهرها و محلهها است.
متأسفانه برخی از کشورهای اروپایی در این زمینه از ما جلوتر هستند. مثلاً در کشور پرتغال، مدرسه به جای مدیر، هیئتمدیره دارد. این هیئتمدیره هفت تا نه نفره که سه نفر از آنها نماینده خانواده هستند. شورای استانی و ایالتی آموزش و پرورش نیز ۹ نماینده دارد که سه نفر از آنها نماینده خانواده میباشند. حتی شورای عالی آموزش و پرورش پرتغال ۹ نماینده دارد که سه نفرشان از خانوادهها هستند و کل سیاستهای آموزش و پرورش این کشور را طراحی میکنند.
اما در کشور ما، خانواده را فقط وقتی به مدرسه راه میدهیم که به پول نیاز داشته باشیم. این رویکرد غلط است. ما باید سطوح مشارکت خانواده را ارتقا دهیم:
۱. خانواده به مثابه بهرهبردار
۲. پله بالاتر: خانواده به مثابه کنشگر و مشارکتکننده
۳. پله بالاتر: خانواده و زنان به مثابه اتاق فکر برای طرحهای پیشرفت کشور، جامعه و محله
۴. پله بالاتر: ناظر بر روند امور و مطالبهگر در مسیر درست پیش رفتن کارها
زنها باید مطالبه کنند؛ به عنوان مثال از روحانیت بخواهند که وظایفش را درست انجام دهد؛ در ادامه مطالبهگری زنان باید پای کار بیاستند و بهرهبرداری کنند.
در وضعیت بحرانی، بحران ما را به سمت فعال شدن زنان کشانده است تا فکرشان را به کار گیرند. اما باید این وضعیت را به قاعدهای برای شرایط عادی جامعه تبدیل کنیم.
نظرات