گزارش اختصاصی نشست علمی با حضور حجتالاسلام والمسلمین دکتر عبدالحسین خسروپناه؛
تبیین چارچوب فقهی برای توسعه و بهکارگیری هوش مصنوعی در حکمرانی دیجیتال
حجتالاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه: میان دو مفهوم حکمرانی دیجیتال و حکمرانی دیجیتالی تفاوتی بنیادین وجود دارد. حکمرانی دیجیتال بهمعنای تدوین قوانین، سیاستها و قواعد راهبری برای نظمبخشی به فضای دادهها و فناوریهاست، در حالیکه حکمرانی دیجیتالی، بهکارگیری ابزارهای هوشمند برای اداره جامعه در ابعاد گوناگون است.
۱۴۰۴/۰۸/۰۶
حجتالاسلام والمسلمین محسن مهاجرنیا، رئیس اندیشکده مطالعات انقلاب اسلامی طلوع مهر، در کرسی آزاداندیشی «گفتمان مقاومت» مطرح کرد؛
«غلبه حق بر باطل» فلسفه قطعی تاریخ در حکمرانی الهی است / تبیین نظری حکمرانی الهی بر مبنای تعامل اراده الهی و کنش مؤمنان
رئیس اندیشکده مطالعات انقلاب اسلامی طلوع مهر: در حکمرانی خداوند دو بخش وجود دارد: یک بخش، حکمرانی تقدیری است که شامل مقدرات و برنامهریزیهای الهی میشود و دست خداست. اینکه میفرماید ما به شما فتح دادیم، نشاندهنده همین بخش است. مسلمانان نقشی در شکلگیری آن قرارداد نداشتند، اما خداوند شرایط را به گونهای رقم زد که همان قرارداد به یک فتح مبین تبدیل شد.
۱۴۰۴/۰۸/۰۶
محمد جاننثاری پژوهشگر حوزه راهبرد و راهبری شرکتهای دولتی در یادداشتی برای اندیشکده رهیافت مطرح کرد؛
تأملی راهبردی بر اصول مدیریت منابع انسانی با رویکرد جهادی / نقش فرهنگ یادگیری مستمر در تعالی منابع انسانی
مدیریت منابع انسانی با رویکرد جهادی، الگویی تحولآفرین است که میتواند سازمانها را به نهادی پویا، کارآمد و ارزشمحور تبدیل کند. این رویکرد فراتر از مدل مدیریتی صرف است و نظامی تربیتی و تعالیبخش برای نیروی انسانی بهشمار میآید.
۱۴۰۴/۰۸/۰۴
گزارش پایگاه خبری علوم انسانی مفتاح از بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار دستاندرکاران همایش بینالمللی علامه میرزای نائینی(ره)؛
«اندیشه سیاسی داشتن» خصوصیت استثنائی میرزای نائینی در میان مراجع بود / تعبیر امروزی جمهوری اسلامی همان حکومت مدنظر میرزای نائینی است
مقام معظم رهبری: شما ملاحظه کنید که مرحوم آقای نائینی حکومتی را ترسیم میکنند و بهاصطلاح ارائه میدهند بهعنوان اندیشۀ سیاسی، که اوّلاً حکومت است، قدرت است؛ ثانیاً منبعث از مردم است، مردم انتخاب میکنند؛ ثالثاً منطبق بر مفاهیم دینی و احکام الهی و شرعی است یعنی بدون آن معنی ندارد؛ یعنی یک حکومت اسلامی و مردمی.
۱۴۰۴/۰۸/۰۱
حجتالاسلام والمسلمین دکتر احمد واعظی، در نشست علمی «فقه و عدالت» مطرح کرد؛
از عدالت فردی تا عدالت ساختاری/ بازتعریف عدالت در فقه امامیه
حجتالاسلام والمسلمین دکتر احمد واعظی: عدالت اجتماعی، در نگاه نخست موضوعی ساده مینماید، اما در واقع از منظری فلسفی، کلامی و فقهی دارای شبکهای از مسائل پیچیده است و نمیتوان آن را صرفاً در چارچوب فقه تحلیل کرد. وی تأکید نمود که همانگونه که نظام سیاسی اسلام نیازمند تبیین مبانی فلسفه سیاسی و الهی است، عدالت اجتماعی نیز باید بر این بنیادها استوار شود تا بتوان از آن به سطح استنباط فقهی راه یافت.
۱۴۰۴/۰۷/۲۹
گزارش اختصاصی از نشست علمی «چالشهای فقهی هوش مصنوعی» با حضور حجت الاسلام و المسلمین محمدرضا جعفری؛
چالشهای فقهی و حقوقی هوش مصنوعی/ از مسئولیت حقوقی تا فتوا و قراردادهای هوشمند
حجت الاسلام و المسلمین محمدرضا جعفری: هوش مصنوعی در پی آن است که مانند هوش طبیعی انسان عمل کند یا دستکم از آن تقلید نماید. هرچند تاکنون تعریف جامع و واحدی از هوش طبیعی ارائه نشده است، اما روانشناسان هوش را توانایی درک، تحلیل، استدلال و تصمیمگیری با در نظر گرفتن شرایط محیطی میدانند. بر این اساس، میتوان هوش مصنوعی را «موجودیتی فناورانه و ساختهی بشر» تعریف کرد که توانایی درک، تحلیل، استدلال و تصمیمگیری دارد و از تجربههای پیشین برای بهبود عملکرد خود بهره میبرد.
۱۴۰۴/۰۷/۲۸
عباسعلی کدخدایی، استاد حقوق عمومی و بینالملل دانشگاه تهران، در پیشنشست همایش بینالمللی حقوق ملت و آزادیهای مشروع در منظومه فکری آیتالله خامنهای (مدظلهالعالی) مطرح کرد؛
آزادی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر کرامت انسان و مسئولیت در برابر خداوند است
استاد حقوق عمومی و بینالملل دانشگاه تهران: آزادی در نگاه اسلام صرفاً یک حق اجتماعی یا سیاسی نیست، بلکه ریشه در کرامت ذاتی انسان دارد. اسلام برخلاف برخی مکاتب، آزادی را فقط در مناسبات اجتماعی محدود نمیکند بلکه آن را در پیوند با ابعاد معنوی و کمال انسانی میفهمد و آزادی را نهفقط یک حق بلکه یک ابزار برای رشد و تعالی انسان تلقی میکند.
۱۴۰۴/۰۷/۲۷
آیتالله محمد محمدی قائنی در سلسله جلسات درس خارج «آیات الاحکام فقه امنیت» مطرح کردند؛
فقه امنیت، از قواعد لاضرر و لاحرج تا پاسداشت حریم خصوصی و منع تجسس
آیتالله محمد محمدی قائنی: نخست باید نسبت «فقه» و «امنیت» روشن شود تا معیارهای سنجش امنیتِ معتبر در شریعت به دست آید. «امنیت» در برابر «خوف از خطر» است؛ انسانی «امن» است که به حسب واقع در معرض آسیب نیست و خوف پایدار ندارد. در برابر آن، «امنیتِ کاذب» قرار میگیرد که ظاهرِ آرامش دارد ولی در واقع خطر پابرجاست.
۱۴۰۴/۰۷/۲۷





















