از کاهش مشارکت در انتخابات تا حضور اقشار مختلف در مقاومت خیابانی و دفاع از ارزش‌ها / درک نادرست از «مردم» خطای جامعه‌شناسان و سیاسیون

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی مفتاح علوم انسانی اسلامی، داود رحیمی سجاسی، عضو هیات علمی دانشکده حکمرانی دانشگاه شاهد، در یادداشتی نگاهی نو به رابطه مردم و حاکمیت در ایران پس از انقلاب ۵۷ دارد و گمانه‌زنی‌های نادرست درباره عدم حمایت مردم و نسل جوان را رد می‌کند.

گمانه زنی های زیادی در مورد مردم در دوره معاصر، مبنی بر عدم حمایت آنها از حاکمیت و نظام مستقر و رو گردانی از آرمان های نهضت انقلاب ۵۷ و بالاخص تاکید بر این عدم وفاداری از سوی نسل جوان را تا قبل از جنگ تحمیلی اخیر از سوی برخی ژورنالیست ها و حتی نخبگان آکادمیک شاهد بودیم .

استدلال علی این عده ، اعتراضات یا شورش های اخیر خیابانی و دانشجویی یا مشارکت ضعیف در انتخابات و یا به شکلی آکادمیک تر ارجاع به سبک زندگی و انگ طبقه متوسط و یا علاقمندی های زندگی با مولفه های پست مدرنی عده ای از جوانان بود .

اگر مفهوم بعثت را از رهبر شهید وام بگیریم ، ملازم با مفهوم نهضت است ؛ به عبارتی انقلاب ایران ، نهضتی بود که در سال ۵۷ پیروز شد و در بطن خود مولفه های بیشماری را همراه دارد که در ادوار مختلف تاریخ انقلاب منجر به بعثت مردم می شوند . فقدان این تاملات مفهومی و تئوریک، به چالش های محاسباتی عدیده ای در شناخت مردم ایران دامن می زند که علاوه بر دشمن صهیونی _ آمریکایی ، برخی جامعه شناسان و مردم شناسان را نیز دچار کج فهمی و پیش بینی های غلط از کنش های اجتماعی می کند و آن را تقلیل به رفتار احساسی یا نهایتا “کنش جمعی ” می دهند.

علاوه بر خبط آکادمیک، متاسفانه سیاسیون ما نیز از این خبط مبری نیستند ، اقتصاد سیاسی و مبتنی بر آن اقتصاد نفتی ایران ، نوعی عدم نیاز به مردم و یا کارکرد اقتضائی آنها را در ذهن سیاسیون طنین انداز کرده است . در حالی که در نهضت انقلاب مردم مولد حاکمیت هستند و نه برعکس و لذا مردم ایران در ادوار مختلف انواع کارکرد ها را دارند و در حاشیه نبوده و صرفا کارکرد نمایشی یا مشارکتی در انتخابات ندارند . این مردم به جهاد و جهاد سازندگی معنا بخشیدن ، به خیریه ها نظام دادند ، دفاع مقدس را اداره کردند و هم اینک در خیابان کارکرد نیروی انتظامی دارند . تکیه بر مردم نسخه رها بخش اقتصاد نیز هست ، اگر چه در این مورد نیز با خصولتی به انحراف کشیده شدیم .

بنابراین نوع رویکرد به ” مردم” ما را در موضع استدلالی متمایزی قرار می دهد که به میدان نزدیکتر است .
از طرفی این جنگ ” مردم ” را به نوعی واقع گرایی سوق داد که حقیقت هیات حاکمه آمریکا را با رویکرد پراگماتیستی شان بشناسند و لذا در مقاومت خیابانی این روزها شاهد حضور همه اقشار ، اعم از دوستدار وطن و ایران ، مذهبی و با انگیزه دفاع از اسلام و انقلاب، ضد استعمار گر و ضد هژمونی غربی ، حامی ارزش های انسانی و اخلاقی و مدافع صلح و… هستیم و این مهم نیز به ما گوشزد می کند که خانواده بزرگ ایران به همه ما تعلق دارد .
و البته با همه این خودآگاهی و بیداری ملی و حتی جهانی، اما همچنان ممکن است عده ای در غفلت یا جهل مرکب متاثر از رسانه های دشمن باشند و یا حتی بیطرف بوده و مجاهدان روز شنبه باشند که بعد از روشن شدن شرایط، موضع خود را اتخاذ کنند .
اما عطف به همان مقوله نهضت، قشر با کیفیت و تاثیر گذار در تحولات و مدیریت کشور در ادوار حساس بعد از انقلاب مثل هفته اخیر حضور داشته و پرچم انقلاب را برافراشته نگاه خواهند داشت انشااالله