آیت‌الله علیدوست: پژوهش و تفکر، پیش از اسلام نیز در میان تمدن‌ها و مکاتب فکری مختلف مورد توجه بوده است؛ اما آنچه اسلام انجام داد، ارتقای جایگاه پژوهش و علم به سطحی بی‌سابقه در تاریخ اندیشه بشری بود. در منابع دینی، صدای قلم عالِم، گام‌های مجاهدان و تلاش اقتصادیِ مشروع، همگی در تراز اعمال بزرگ و سرنوشت‌ساز معرفی شده‌اند. این نگاه، نشان می‌دهد که اسلام، پژوهش را نه فعالیتی حاشیه‌ای، بلکه رکن اساسی حیات دینی و اجتماعی می‌داند.

۱۴۰۴/۱۰/۰۱

آیت الله عباس کعبی: ۲۷ آذر سالروز شهادت مرحوم آیت‌الله دکتر محمد مفتح (رضوان الله تعالی علیه)، نماد پیوند علم و ایمان و روز وحدت حوزه و دانشگاه، یادآور اهمیت تحقق تمدن نوین اسلامی است. این وحدت، ضامن استقلال، آزادی، پیشرفت، عدالت، عزت و کرامت انسانی در جمهوری اسلامی ایران است و با بهره‌گیری از وحی، عقل و تجربه و نظریه‌ تمدنی مبتنی بر اجتهاد اصیل، مسیر تلفیق علم وایمان و فتح مرزهای دانش و فناوری و مقابله با ظلم و ستم را ممکن می‌سازد.

۱۴۰۴/۱۰/۰۱

حجت‌الاسلام قاسم ابراهیمی پور: طرح تحول پژوهش بر پایه نظام‌مندی طراحی شده است؛ به این معنا که تمامی اجزای پژوهش، از تعریف مسئله و طراحی طرح‌های پژوهشی گرفته تا اجرا، ارزیابی و بهره‌برداری از نتایج، در قالب یک نظام منسجم دیده شده است. خوشبختانه بخش قابل توجهی از این نظام‌مندی در مدت اخیر محقق شده و هم‌زمان در حال رفع مسائل و چالش‌های زیرساختی هستیم.

۱۴۰۴/۰۹/۲۷

پروفسور فرامرز رفیع‌پور: در اواخر دهه ۶۰ شمسی، زمانی که به‌تازگی در آلمان به درجه پروفسوری رسیده بودم، به آمریکا دعوت شدم و یک سال در دانشگاه ویسکانسین–مدیسون حضور داشتم؛ دانشگاهی که در زمره پنج دانشگاه برتر آمریکا قرار دارد و مهم‌ترین دغدغه من در آنجا این بود که ببینم پژوهشگران آن‌ها چه مسئله‌ای را دنبال می‌کنند. آنچه به‌روشنی مشاهده می‌شد این بود که تمرکز اصلی پژوهش‌ها بر حال و آینده بود. بودجه‌های تحقیقاتی عمدتاً به پژوهش‌هایی اختصاص می‌یافت که بتواند برای آینده راه‌حل ارائه دهد، نه صرفاً پرداختن به گذشته.

۱۴۰۴/۰۹/۲۶

حجت‌الاسلام والمسلمین پارسانیا: این اثر حاصل سال‌ها پیگیری، دغدغه و تأمل علمی مؤلف در حوزه فرهنگ است و از نقاط قوت آن، ورود مباحث جریان‌شناسی به عرصه سیاست‌گذاری فرهنگی است؛ امری که می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در فهم و هدایت تحولات فرهنگی کشور داشته باشد. این اثر در عین حال، یک کنش هویت‌ساز است. خودِ این نوع پژوهش، نوعی کنشگری فرهنگی محسوب می‌شود که به‌موقع، ناظر به واقعیت‌های عینی، دارای مخاطب و افق‌گشاست و می‌تواند انتظار و مطالبه اجتماعی ایجاد کند. از این جهت، این کار هم شایسته تقدیر است و هم نیازمند پیگیری و تکثیر.

۱۴۰۴/۰۹/۲۶